Οι παλιές αγάπες, λέει ένα τραγούδι των Πυξ-Λαξ, πάνε στον παράδεισο, οι μεγάλες όμως... δεν πεθαίνουν ποτέ Κ.

20.7.07

H ΓΕΡΑΣΜΕΝΗ...ΤΣΕΤΣΕΚΙΑ....

Άνθισε πάλι η…γριούλα τσετσεκιά μας , στην αυλή ,
την είχε , με τα ίδια της τα χέρια , η μάνα φυτεμένη…
χρόνια..μας καλωσόριζε , πάντα θλιμμένη , σιωπηλή…
απ’ τον καιρό που χάθηκ’ η κυρά της , η καημένη…

Άνοιξες , καλοκαίρια και χειμώνες , πάντα..εκεί. ,
ακοίμητος φρουρός , πλάι στο λιθαρένιο σκαλοπάτι ,
για μένα όμως ήταν πάντα μια.. αγιάτρευτη..πληγή …
να ζη η έρμη η τσετσεκιά και να ν’η μάνα μας ..φευγάτη .

Χίλιες φορές μου ‘χει περάσει η σκέψη απ’ το …μυαλό… .
να την αφήσω απότιστη καιρό , να ξεραθεί , να..σβήσει ,
λες κι’ αν χαθεί αυτό τ’αθώο το λουλουδάκι το φτωχό…
θα γίνει… θαύμα και κοντά μας πάλι η μάνα θα γυρίσει…

Μα όμως την ποτίζω , την προσέχω , σαν.. μικρή μου αδερφή…
από ..καμάρι γαληνεύω…σαν την βλέπω να…ανθίζει…
δεν ξέρω τι άραγε να σκέφτεται σαν με κοιτάει..αυτή..
μα εμένα όταν την κοιτάω , τη μάνα..πάντα…μου θυμίζει… ..Κ.-

Λιδορίκι 19 07 07

1 σχόλιο:

Viviane Colette είπε...

Γεια σας πανέμορφο ποίημα, να είστε καλά!
http://ouraniaefemirida.pblogs.gr/