ΜΕ ΜΙΣΟΚΛΕΙΣΤΑ ΜΑΤΙΑ

ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ

2011-09-03T01:33:00.001+03:00

Tις φεγγαρόλουστες τ’Αυγούστου τις βραδιές

που αρμενίζει ολόφωτο , του νου το τρεχαντήρι ,

σμίγουνε των χαμένων φίλων οι συντροφιές ,

στων αστεριών το λαμπερό το πανηγύρι .

* *

Εκεί στις ξεχασμένες τ’ουρανού τις γειτονιές ,

σαν ανταμώνουν , λένε τις δικές τους αναμνήσεις

φίλοι χαμένοι , αγάπες , αξημέρωτες βραδιές ,

και της ζωής νοσταλγικές περιπλανήσεις .

* *

Σκιές βουβές , αχνοσβησμένες μες στο χρόνο ,

πρόσωπα ‘γαπημένα με μαυροθλιμμένα μάτια

στου φεγγαριού την κάθε φέξη , βγαίνουν μόνο

θωρώντας τα χαμένα της ζωής τα μονοπάτια .

* *

Σαν πέσει , λένε , ψυχοσάββατο η πανσέληνη βραδιά ,

που ο ουρανός είναι καθάριος σαν τη μέρα ,

αν έχεις πίστη , αγάπη , κι’ ολοκάθαρη καρδιά

τ’αγαπημένα πρόσωπα σου γνέφουν στον αγέρα .

* *

Έλεγε η μάνα , πως μια νύχτα σαν κι’ αυτές ,

κατάματα κοιτάζοντας τα λαμπερά τ’ αστέρια ,

βλέπεις και νοιώθεις , τις θλιμμένες τους ματιές

καθώς θα σε κοιτούν , κουνώντας μυστικά τα χέρια .

* *

Γι’ αυτό , σε κάθε Σαββατιάτικη πανσέληνη βραδιά ,

αφήνουν πάντα , ένα κεράκι μες στο σπίτι αναμμένο ,

του γυρισμού το δρόμο , για να βρει με σιγουριά ,

κάθε αγαπημένο πρόσωπο , απ’ το χρόνο ξεχασμένο..

* *

Τις φεγγαρόλουστες τ΄Αυγούστου τις βραδιές ,

στα περασμένα , πάντα ο νους μας τριγυρνάει

στ’ αστέρια πέφτουν οι κρυφές μας οι ματιές

και κάποιο δάκρυ μας πικρό… κρυφοκυλάει …..Κ.Κ.

Αθήνα 13 – 5 – 2011

« 11-12-13 / 7 – 2011

Λιδορίκι 14-15 / 8 - 2011

Αθήνα 3 – 9 - 2011

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΗΡΑΜΕ ..

2011-06-17T15:19:00.001+03:00

Ένα πολύ ευγενικό και κυρίως..Ρουμελιώτικο , χωρίς εκείνα τα . ..” ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα..” , τα κατά συνθήκην ψεύδη όπως λέμε , πήραμε απ’ τον αγαπητό κ. Αθαν. Γ . Βήλο , Μηχανολόγο στο επάγγελμα , αλλά ερευνητή της Αρτοτινής ιστορίας , και όχι μόνον , σχετικές του δε έρευνες – εργασίες σχετικά με το Αθ.Διάκο , ιστορικά τεκμηριωμένες , έχουμε δημοσιεύσει παλιότερα , αφού μας έκανε την τιμή να μας τις στείλει .

Αρτοτινός λοιπόν οα αγαπητός μα κ. Βήλος , και με …άλφα ..κεφαλαίο , έχει και αναμνήσεις απ’ το ΄παλιό Λιδορίκι , κάτι που φαίνεται απ’ το παρακάτω γράμμα του , που για μας είναι ..ξεχωριστό για πολλούς και διάφορους λόγους ,΄όπως θα δείτε διαβάζοντάς το .

Θά ‘θελα να τον ευχαριστήσω θερμά για τα καλά του λόγια , και να ευχηθώ , όπως κι’ αυτός , να αξιωθούμε να ..ανταμώσουμε , να γνωριστούμε από ..κοντά .

( Κάντε κλικ στο έγγραφο )

Καλό σας απόγευμα , να περνάτε καλά ….Κ.Κ.-

H TIMH KI’ H..ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΗΡΘΑΝ ΑΠ’ ΤΗ ΜΑΚΡΙΝΗ ΓΡΑΝΙΤΣΑ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ …

2011-06-17T00:20:00.001+03:00

Είχαμε παλιότερα γράψει αγαπημένοι μου φίλοι , πως στο Λύκειο της όμορφης Γρανίτσας Ευρυτανίας , στο μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας συμπεριληφθήκανε και κάποια ποιήματα απ’ την ποιητική μας Συλλογή “ Τραγουδώντας στη Ζωή “ , που κυκλοφόρησε πριν ένα χρόνο περίπου .

Μας έκανε εντύπωση η ενέργεια αυτή , γιατί δεν είναι συνηθισμένο οι Φιλόλογοι καθηγητές να ..” ΞΕΦΕΎΓΟΥΝ “ απ’ την πεπατημένη , τη συνηθισμένη και..γνωστή διαδικασία , των..” λυσαρίων “ κλπ , που ναι μεν …είναι ξεκούραστη και..αναπαυτική , αλλά όμως δεν προσφέρει απολύτως τίποτα στα παιδιά , που μαθαίνουν στην ..εύκολη λύση γι΄αυτό και δεν ασχολούνται βαθύτερα με τη λογοτεχνία , κοντολογίς …παπαγαλίζουν και τίποτα περισσότερο .

Θεωρούμε μεγάλη και καλή τύχη , για τα παιδιά φυσικά , να βρεθεί σε κάποιο σχολείο καθηγητής που θα …υπερβεί τα ..εσκαμμένα και θα θελήσει να τα βοηθήσει να ..ξεπεράσουν τα στημένα από χρόνια φράγματα , ανοίγοντάς τους καινούργιους ορίζοντες και δίνοντάς τους τη σωστή πορεία για να ταξιδέψουν τους ονειρεμένους δρόμους της λογοτεχνίας , που δεν είναι απλά “ νεκρά κείμενα “ αλλά , πολλές φορές είναι “ ονειρεμένα ταξίδια “ και τρόπος ζωής ..

Τυχερά λοιπόν τα παιδιά του Λυκείου Γρανίτσας που “ βρέθηκαν στο δρόμο τους “ άνθρωποι που εξακολουθούν να νοιώθουν το επάγγελμά τους , του καθηγητή , λειτούργημα και όχι … “ μεροκαματιάρικο ..ξεπέταμα” , για να χρησιμοποιήσουμε και την έκφραση της..εποχής , και βέβαια μεγάλη τιμή και για μας , που καθηγητές με πείρα και περγαμηνές , όπως η κυρία Ελένη Μουρδουκούτα , Σύμβουλος Φιλολόγων Ευρυτανίας και η κυρία Αντιγόνη Γιώτα , φιλόλογος του Σχολείου της Γρανίτσας , συμπεριέλαβαν ταπεινά δικά μας ποιήματα , στη διδασκαλία της Ελληνικής Λογοτεχνίας .

Το μεγάλο , όμως , αλλά και πολύ ευχάριστο ξάφνιασμα για μας , ήταν η εργασία των παιδιών , με την καθοδήγηση των καθηγήτριών τους , πάνω σε δυο ποιήματα , την “ Ιθάκη “ του κορυφαίου μας ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη και τα “ Μικρά Ταξίδια “ της ταπεινότητάς μου . Δέος , για μένα , και μόνο η αναφορά του ονόματός μου δίπλα στον κολοσσό της Ελληνικής ποίησης , και φυσικά κάτι που γεμίζει με περηφάνια και με τιμά όλως ιδιαιτέρως .

Θα’θελα πολύ να γνωρίσω από κοντά όλους τους συντελεστές αυτής της άριστης εργασίας , την κ. Μουρδουκούτα , την κ. Γιώτα και φυσικά όλα τα παιδιά , που μεθοδικά και με ανέλπιστη ακρίβεια , έκαναν την “ αξονική τομογραφία “ των “ Μικρών Ταξιδιών “ μου , και κατ’ επέκταση της ψυχής μου .

Για την ιστορία , αναφέρω πως τα “ Μικρά Ταξίδια “ , που θα περιληφθούν στην υπό έκδοση , μάλλον ομότιτλη , ποιητική μου συλλογή , γράφτηκαν κάποιο βράδυ , ή μάλλον χαράματα , στο Αττικό Νοσοκομείο του Χαϊδαρίου , πέρσι τον Μάϊο , όταν επρόκειτο να υποβληθώ σε εγχείριση ανοιχτής καρδιάς και κάτω από συνθήκες που βέβαια ..καταλαβαίνετε .

Τέλος καλό όμως , όλα καλά και τα ταξίδια μου , ευτυχώς , θα συνεχιστούν , άγνωστο για πόσο , αλλά κάθε μέρα ταξιδιού είναι πάντα μια μάχη …κερδισμένη .

Διαβάστε την όμορφη εργασία των παιδιών , που αξίζουν θερμών συγχαρητηρίων και θα ‘θελα να επαναλάβω , πως πρέπει να θεωρούν εαυτούς πολύ τυχερούς , γιατί στο δρόμο τους βρέθηκαν καθηγητές που νοιάζονται και πασχίζουν για την “ παιδεία “ τους…

ΔΕΙΓΜΑΤΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

Κωνσταντίνου Καβάφη: «Ιθάκη» - Κώστα Καψάλη: «Μικρά Ταξίδια»

Συγκριτική Προσέγγιση των δύο ποιημάτων από τους μαθητές και τις μαθήτριες του Γυμνασίου - Λυκειακών Τάξεων Γενικού Λυκείου Γρανίτσας υπό την καθοδήγηση της φιλολόγου κας Αντιγόνης Γιώτα

ΙΘΑΚΗ

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,

να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,

γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,

τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή

συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,

αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,

αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.

Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι

που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά

θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·

να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,

και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,

σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,

και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,

όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·

σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,

να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.

Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.

Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.

Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·

και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,

πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,

μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.

Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.

Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.

Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,

ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κωνσταντίνος Καβάφης

ΜΙΚΡΑ ΤΑΞΙΔΙΑ

Κάθε καινούρια μέρα , π’ ανατέλλει στη ζωή ,

σαν ένα άγνωστο , μικρό ταξίδι , λες , πως..μοιάζει ,

χωρίς συγκεκριμένο προορισμό και διαδρομή ,

που ένα πέπλο ολόλευκο , θαρρείς , πως το σκεπάζει .

* *

Του μυστηρίου αυτού , η πρωτόγνωρη ομορφιά ,

του άγνωστου η γοητεία , που το νου σου σαγηνεύει ,

καθημερνά , καινούριους χτύπους δίνει στην καρδιά ,

και της ψυχής , κάθε καινούριο πόθο..γαληνεύει..

* *

Άμποτε , να ‘ν’ των ταξιδιών σου , πάντα αίσιοι οι καιροί ,

Κύκλωπες , μα και Λαιστρυγόνες να μην ανταμώσεις ,

ποτέ , στης μάγισσας της Κίρκης , να μη φτάσεις το νησί ,

την ομορφιά την άγνωρη , του ταξιδιού ολόκληρη να νοιώσεις .

* *

Τις Μοίρες τις καλές , να ‘χεις μαζί σου , και η τύχη καλή ,

του γυρισμού , το μακρινό το δρόμο , πάντα να σου δείχνει ,

κι’ αν σε κακοκαιριές , κάποτε , πέσει το μικρό σου το σκαρί ,

μη ξεχαστείς , μη πλανευτείς , άφηνε πάντα τα δικά σου ίχνη ..

* *

Μη γελαστείς , πως στη ζωή θα βρεις ταξίδια … μαγικά ,

τόπους πρωτόγνωρους , κι’ αλλοιώτικους ανθρώπους ,

σαν θα γυρίζεις πίσω , όλα θα σου φαίνονται απλά..καθημερνά ,

θα νοιώθεις , πως δεν έφυγες ποτέ απ’ τους δικούς σου τόπους ..

* *

Μ’ αν κάποτε , του νόστου σου η τύχη .. σβύσει και χαθείς ,

σε κάποιου ταξιδιού σου , τις ατέλειωτες , γλυκές περιπλανήσεις ,

μη μετανοιώσεις , μη..δακρύσεις , και μη…παραπονεθεις ,

στάθηκες τυχερός , με όσα στη ζωή σου μπόρεσες να..ζήσεις … Κ.-

Κώστας Καψάλης

ΑΝΑΛΥΣΗ:

Συγκρίνοντας τα δύο ποιήματα οι μαθητές επεσήμαναν πως για τον Καψάλη κάθε καινούργια μέρα αποτελεί ένα νέο ξεκίνημα, ένα μικρό ταξίδι προς το άγνωστο, χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, σε αντίθεση με τον Καβάφη όπου ο προορισμός δηλώνεται εξαρχής ως Ιθάκη, παραπέμποντας έτσι στην Ιθάκη του ομηρικού Οδυσσέα.

Το στοιχείο του μυστηρίου ενυπάρχει στο ποίημα, η γοητεία του άγνωστου γονιμοποιεί τη φαντασία, δημιουργώντας εγρήγορση, καθώς κάθε πόθος που πραγματώνεται οδηγεί σε αυτή.

Τα εμπόδια της ζωής, κοινά και στους δύο, παραπέμπουν έντονα στο παραμυθικό στοιχείο, κινητοποιώντας ψυχικά και πνευματικά τον άνθρωπο, ώστε να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες της ζωής και να ενδυναμωθεί, βγαίνοντας αλώβητος από αυτές.

Κοινό στοιχείο και στα δύο ποιήματα αποτελεί η προτροπή προς τον μοναχικό ταξιδευτή να μην παρασυρθεί, να μην πλανευτεί από τους πειρασμούς και τις ηδονές που θα συναντήσει, έχοντας ως απώτερο στόχο το γυρισμό .Επισημαίνεται ότι δεν πρέπει να υιοθετηθεί η φιλοσοφία της ήσσονος προσπάθειας, αλλά αντίθετα του διαρκούς αγώνα, που θα οδηγήσει στην κατάκτηση του στόχου και θα σφυρηλατήσει μια πολυσχιδή προσωπικότητα.

Αν σε κάποιο ταξίδι αποπροσανατολιστεί ο ταξιδευτής, να μη μετανοιώσει, να μην παραπονεθεί, γιατί το ίδιο το ταξίδι του προσέφερε εμπειρίες, ψυχικό πλούτο, δύναμη, στοιχεία τα οποία συντελούν στην απόκτηση ποιότητας ζωής και πνευματικής ανέλιξης.

Κοινά στοιχεία στα δύο ποιήματα είναι:

α. Το παραμυθικό στοιχείο

β Ο μοναχικός ταξιδευτής

γ. Το θαλάσσιο ταξίδι

δ. Το αισιόδοξο και ελπιδοφόρο μήνυμα

ε. Η χρήση β΄ ενικού προσώπου

στ. Οι πειρασμοί, τα εμπόδια ,τα οφέλη

ζ. Οι προτροπές για το ταξίδι

η. Αποτελούν και τα δύο διδακτικά ποιήματα

θ.Χρήση ευχετικής υποτακτικής

Διαφορές:

α. Στον Καψάλη δεν υπάρχει συγκεκριμένος προορισμός, όπως η Ιθάκη στον Καβάφη

β. Στον Καψάλη η ομοιοκαταληξία είναι πλεκτή και υπάρχουν στροφικές ενότητες, ενώ στον Καβάφη υπάρχει πεζολογία.

Στη διαθεματική διδασκαλία συμμετείχαν οι μαθητές:

Αθανασίου Αλίκη
Αλέστα Αγγελική
Βελτίστας Παναγιώτης
Γεωργαλής Κωνσταντίνος
Ζαχαράκης Λάμπρος
Καρδαμπίκης Σωτήριος
Καυκούλα Βιργινία
Κουρλού Αποστολία
Κωστή Χρυσούλα
Κώτσιας Παναγιώτης
Σιαλμάς Παναγιώτης
Σιλεβίστας Χρήστος

Τη διδασκαλία παρακολούθησε και συντόνισε η σχολική σύμβουλος φιλολόγων του νομού Ευρυτανίας κα Ελένη Μουρδουκούτα.

Το έγραψε ο Κώστας Καψάλης στις 08:59

ΤΑΜΑΤΑ ..ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ..ΠΛΗΓΕΣ..

2010-12-11T00:58:00.001+02:00

Όσα π' τα όνειρά μου , ξέμειναν στο χρόνο και δεν ..έστρεξαν ,

κι’ έμειναν , στης ψυχής μου κάποια άκρη..ξεχασμένα ,

τάματα ..γίναν..

* *

Οι πόθοι , οι αλύτρωτες οι αγάπες , τα ταξίδια του κορμιού ,

στου έρωτα τα εξωτικά τοπία , τα ονειρεμένα ,

γίναν ..τραγούδια …

* *

Οι αναμνήσεις οι γλυκές , που στο φευγιό του χρόνου άντεξαν

και..ρίζωσαν , καρφιά απ’ το χρόνο σκουριασμένα ,

γίναν ..πληγές ..

* *

Μονάχα , τα ταξίδια μου , τα μυστικά , ποτέ δεν μ’ εγκατέλειψαν ,

πιστή μου συντροφιά , στο πέρασμα του χρόνου ,

πόνος ..γλυκός..

Αθήνα 10 12- 2010

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΛΑΒΑΜΕ

2010-11-10T00:41:00.001+02:00

Την παραπάνω ευγενική κάρτα , πήραμε απ' τον αγαπητό Ντίνο Χασάπη , και φυσικάτον ευχαριστούμε θερμά .

" ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ " .

2010-10-22T00:22:00.001+03:00

Πλησιάζουν αγαπημένοι μας φίλοι οι γιορτάδες , φέτος αλλάξτε..επιλογή στα δώρα σας , χαρίστε βιβλία , δόξα τω Θεώ , στην πατρίδα μας υπάρχουν πολλοί και εξαιρετικοί συγγραφείς .

Στα αγαπημένα σας πρόσωπα , σε φίλους , συγγενείς και στους ξενητεμένους σας , μπορείτε κάλλιστα να προσφέρετε την ποιητική συλλογή του Κώστα Ευθ. Καψάλη , που κυκλοφόρησε φέτος , στέλνοντάς τους έτσι και τα αρώματα και τις ομορφιές της Λιδορικιώτικης γης..

ΔΙΑΘΕΣΗ ΣΕ ΑΘΗΝΑ

* *

* *

Βιβλιοπωλείον “ ΒΙΒΛΙΟΓΝΩΣΗ “

Χριστίνα Γιαννοπούλου – Φιλολάου 114-118

Παγκράτι Τηλ : 210 7563304

* *

ΔΙΑΘΕΣΗ ΣΕ ΑΜΦΙΣΣΑ

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ " ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ "

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΜΑΡΓΩΝΗ

Κοττόρου 6 - τηλ : 2265022158

* *

ΣΤΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ

Κατάστημα Δημητρίου Νάκου

Πλατεία ΑΛΩΝΑΚΙ

ΤΗΛ : 6978702532

* *

Για αποστολές στο εξωτερικό ή εσωτερικό , μπορείτε να απευθύνεστε στα τηλέφωνα :

2107010644 - 6946243033

στέλνοντας mail στη διεύθυνση

kkapsalis@hotmail.com

ΤΙΜΗ : 15 e

Για αποστολές : 15 e πλέον εξόδων αποστολής .

* *

Σύντομα , θα κυκλοφορήσει , Θεού ..θέλοντος , και.." μνημονίου " ...επιτρέποντος , η νέα ποιητική συλλογή με τίτλο ( ..προσωρινό ) : " ΜΙΚΡΑ ΤΑΞΙΔΙΑ .."

Καλό σας βράδυ .......Κ.-

ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΙΪΚΟ ..ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ...

2010-10-13T18:20:00.001+03:00

KOUTSOYMBAS ΝIGHT UNIVERSITY

Πολλές φορέα έχουμε αναφερθεί , αγαπημένοι μου φίλοι , στην ταβέρνα του αξέχαστου μπάρμπα Γιώργου Κουτσούμπα , και διατί να το κρύψωμεν άλλωστε , εκεί σκαρώνονταν οι περισσότερες ..κασκαρίκες , απ΄τους συνήθεις ..ύποπτους , Μαλαμοχρήστο - Χρήστο Γατάκη , Φαναρά - Κώστα Αλεξίου , Μαλάμο - Γ.Καραμήτσο , Σκράπα , Παν. Αποστολόπουλο , Σκατή , Θαν. Αποστολόπουλο ή Καφέτση , Ανδρέα Κάγκαλο - Λουταντρέα ή Νταουλιέρη , Θύμιο Κάππο - Καπποθύμιο ή..Σύρμω , Καρατζιάν , Μπακόϊαννο , Ταλτονίκο , Τσιαντομήτρο κ.α ..

Πρώτος από αριστερά ο Γιάννης Λιάγγουρας , δέυτερος ο Μαλάμος , τέταρτος ο Καπποθύμιος και πέμτος ο Κρικέλλας .

Μπακόϊαννος , Καρατζιάν , Μαλάμος , Καπποθύμιος , Αρματάκης .

Οι βραδιές εκεί , στο Κουτσουμπαίϊκο , αλλά και στις άλλες Λιδορικιώτικες ταβέρνες ήταν πραγματικό πανηγύρι , όσοι έτυχε να ζήσουν κάποιες , θα τις θυμούνται ...ισοβίως , για όσους όμς δεν είχαν αυτή την τύχη σας δίνουμε μιά..έμμετρη γευσούλα , με την υπόσχεση πως θα συνεχίσουμε μέχρις...εξαμτλήσεως του θέματος .

Πάρτε λοιπόν τη..γευσούλα..

Ο γερο Θάνος ο Σκατής ,κι ο Παναγής ο Σκράπας,

γερονταδέρφια εργατικά ,μοχθοχαρακωμένα,

όταν ο ήλιος έγερνε,στον τελειωμό της στράτας,

πέρα στ’απόσκιο, κάμοντας τα βράχια χρυσωμένα,

κινάγαν τον κατήφορο , απ’ τα’ Άι Γιωργιού τ’αλώνι ,

για τ’ς..αγοράς το ταβερνιό , αρχιόντας να νυχτώνει .

* *

Στο Κουτσουμπαίϊκο μαγαζί , πάντα στο ίδιο μέρος ,

καθένας το..στασίδι του , πάντα ‘ χε κρατημένο ,

από παληκαρόπουλο , και τώρα πια ήταν γέρος ,

μα το..σειρίτι κράταγε , χρόνια το..βλογημένο .

* *

Ο Τσιαντομήτρος , στο ζερβί , αγνάντια ο Λουταντρέας ,

Παράμερα ο Μπακόϊαννος , κι’αντάμα ο Ταλτονίκος ,

κι’ όσο να καλομαζευτούν , κι’ οι άλλοι της παρέας ,

ξεπαστρευόταν ο μεζές , λες κι’ είχε πέσει ..λύκος ..

* *

Παρέκι , στο ξυλόπαγκο , οι αγκλίτσες ποστιασμένες ,

Με τα φεσάκια , κρεμαστά , μαζί με τα καπότια ,

Στης πόρτας τις μαυρόπροκες , που’τανε καρφωμένες ,

Χρόνια και χρόνια , στα γνωστά , τα ίδια κατατόπια .

* *

Και σαν η ώρα πέρναγε , κι’ αβγάταινε η παρέα ,

Μαλάμος , με το Καρατζιάν , μαζί κι’ ο Καπποθύμιος ,

Του σωματείου τ’ άλλα παιδιά , με τον Ελλαδαντρέα ,

Με τέτοια παρέα διαλεχτή , πώς να σε.πάρει ..υπνος ..

* *

Και να ο..κατρούτσος , πήγαινε , και ‘ρχότανε γιομάτος ,

Αβέρτα τα ..κεράσματα , κι’ η ..φάμπρικα σπουδαία ,

Μ’ένα ποτήρ' μισαδειανό , που φαίνεταν ο..πάτος ,

Καβάντζωνε τον..κράσο της , όλη η παλιοπαρέα ..

* *

Παλιά , μα ωραία η ..μηχανή , τη δούλευαν ..ρολόι ,

Χρόνια και χρόνια , από παιδιά βγαλμένοι στο κουρμπέτι ,

Τους μουστερήδες της..νυχτός , τους παίζαν κομπολόϊ

Και μ’ένα φράγκο , μαναχά , βγαίναν σε.. σαλαμέτι .

* *

Κι’ αν πάγαινε καλά η δουλειά , και…πέρσευε ανάμα ..

Με του ματιού το..παίξιμο , γινότανε …καβάντζα ,

Κι’ έτσι το άλλο απόγιομα , ήταν απλό το..πράμα ,

Δεν χρειαζόταν ..μετρητό , γιατί γινόταν..σκάντζα..

* *

Παλιά μου τέχνη ..κόσκινο , την παίζανε ωραία ,

Κι’ έτσι περνάγαν οι βραδιές , χειμώνα καλοκαίρι ,

Κι’ από κρασί , δόξα ο..θεός , τη βόλευε η παρέα ,

Χωρίς στη τσέπη του κανείς , ποτέ , να βάζει…χέρι ..

* *

Μα εκτός απ’τους εργατικούς , και τους τσοπαναραίους ,

Το μαγαζί ‘χε , ταχτικούς , γιατρούς ..εξ..Ιταλίας ,

Τους δυό , τότε , κτηνίατρους , κι’ αλλους νοικοκυραίους ,

Που ήταν και..διδάκτορες ..σκατζοχοιροφαγίας ..

* *

Βέβαια καταλάβατε , για ποιούς χτυπάει η..καμπάνα ,

Γατάκης με το Φαναρά , και κάποιοι ..κολλητοί τους ,

Τα..σκατζοχέρια ..λιάνιζαν , τους άλλαξαν τη,,μάνα ,

Κι’ έφτανε σ’ όλα τα χωριά , η…επικήρυξή τους ..

* *

Κι’ όπως καθόνταν οι γιατροί , δίπλα τους , πλάτη- πλάτη ,

Αηδιασμένοι , στ’ ακουσμα σκαντζοχοιροφαγίας ,

Γύρναγε ο Χρήστος στο Λουκά , ζητώντας του τ’ αλάτι ,

Προσφέροντας του και μεζέ , προς χάριν..κοροϊδίας .

Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι .......

Λιδορίκι 17-19/1 / 2009 - ....

Μιά όμορφη φωτογραφία , απ' το.." Κουτσουμπαίϊκο Παναπιστήμιο " το...καλοκαιρινό του βέβαια τμήμα , που λειτοργούσε σε κείνη την όμορφη αυλίτσα , με τα γιασεμιά και το αγιόκλημα .Η φωτογραφία είναι της δεκαετίας του 70 , προς το τέλος της , από αριστερά η Ελένη κι' ο Γιώργος Μπούρας , δεξιά ο Κώστας Λατσούδης πιό κάτω η Μαίρη Χατζηδημητρίου κι' απέναντι ο Κώστας , σύζυγός της , και άλλοι υπάλληλοι που υπηρετούσαν εκείνη την εποχή στο Λιδορίκι .

Καλό σας βράδυ να περνάτε καλά ......Κ.-

" ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ "...

2010-05-15T01:31:00.001+03:00

Πέρασε , ένας μήνας , απ' την μέρα που κυκλοφόρησε η ποιητική μας συλλογή , και αισθανόμαστε την ανάγκη , να ευχαριστήσουμε , τους πολλούς Λιδορικιώτες , αλλά και απλούς φίλους της σελίδας μας , που μας εκφράσανε , και συνεχίζουν να μας εκφράζουν , την αγάπη αλλά και την " ικανοποίησή τους , γι' αυτή , κάτι που μας γεμίζει χαρά , συγκίνηση και, φυσικά , ικανοποίηση ..

Πολλά , πάρα πολλά , σχόλια , μηνύματα , γράμματα και κυρίως τηλεφωνήματα , απ' την Ελλάδα , αλλά και το εξωτερικό , παίρνουμε , κάτι , που όπως προείπαμε , ανεβάζει τη...συγκίνησή μας στο...κόκκινο , τους ευχαριστούμε όλους , νοιώθοντας ..δικαιωμένοι , και παίρνουμε..κουράγιο και για..δεύτερη..προσπάθεια ..

Ιδιαίτερα δε , μας συγκίνησε η πρωτοβουλία του Συλλόγου Υπαλλήλων της Α.Τ.Ε , που προμηθεύτηκε σημαντικό αριθμό αντιτύπων , του βιβλίου μας , τους ευχαριστούμε θερμά ..

Πιστεύουμε , πως έχουν γίνει και παλιότερα παρόμοιες προσπάθειες , από χωριανούς μας , αλλά και Δωριείς γενικότερα , έχουμε στα χέρια μας , ποιητική συλλογή της χωριανής μας Αναστασίας Νάκου - Κιτσώνα , ππυ κυκλοφόρησε πριν λίγα χρόνια , όπως επίσης και της Αθηνάς Κων . Μίχου , κι' ακόμα αρκετά ποιήματα , του αξέχαστου Αλέκου Κωστάκη .

Γνωρίζουμε , επίσης , πως με αυτή τη λογοτεχνική μορφή του γραπτού λόγου , ενασχολήθηκαν , και με επιτυχία μάλιστα , και άλλοι Λιδορικιιώτες , όπως π.χ. ο αξέχαστος Αλέκος Γκομόζιας , που έγραφε με το ψευδώνυμο Αλέκος Νομικός , ο αείμνηστος Γιώργος Κατσίμπας , απ' τις Καρούτες , όπως επίσης , παλιότερα , ο αδικοχαμένος Κώστας Ευσταθίου , κι' ακόμα και ο αείμνηστος Δημ. Καντζιός , των οποίων όμως , δυστυχώς , δεν έχουμε έργα .

Θα ήταν πολύ χρήσιμο , αν μπορούσαμε να βρούμε έργα τους , και να τα συγκεντρώσουμε , σώζοντας έτσι , την πνευματική Λιδορικιώτικη , αλλά και Δωρική κληρονομιά , όποιος φίλος μας , έχει στα χέρια του ποιήματα , ή και άλλες δημιουργίες χωριανών μας , η γνωρίζει κάτι , ας μας ενημερώσει...η στέλνοντάς μας μήνυμα στη σελίδα , η τηλεφωνικά , στα τηλέφωνα : 2107010644 - 6946243033 .

Ευχαριστούμε εκ των..προτέρων..

Καλό σας ξημέρωμα........Κ,-

ΣΑΝ ΤΟ ΠΑΛΙΟ .. ΚΑΛΟ ΚΡΑΣΙ ..

2010-05-15T00:37:00.001+03:00

Μια όμορφη φωτογραφία της εποχής εκείνης , από αποκριάτικο χορό , από αριστερά Η Νούλα Λατσούδη - Κουτσούμπα , Ελένη Χριστοπούλου , η μάλλον η..πλάτη της , Ελένη Ρωμανού , Κώστας Κουτσούμπας και απέναντι , μέρος της ..ταπεινότητάς μου ...

...Που με..μισόκλειστα τα μάτια αργοπίνεις , γουλιά..γουλιά , στο μισοσκόταδο , τρυγώντας τα μεθυστικά του αρώματα , και στροβιλίζεσαι , άθελά σου , " στη δίνη των ονείρων των παλιών σου.." ξεγελασμένος , γυρνώντας πίσω , σ' αλλες ..εποχές , σκουπίζοντας , κάπου..κάπου , και κάποια..ξεχασμένα δάκρυα , που ..κρυφοκυλάνε στις άκρες των ματιών σου .

Σαν ..ανοιξιάτικο γλυκοχάραμα Κυριακής , κάτω απ' τη γέρικη μουριά του πατρικού σου , σαν τη μοσχοβολιά απ' το φαί της μάνας , που σιγοβράζει στη γωνιά , σκορπώντας ..υποσχέσεις , σαν κάπως ..έτσι , ή μάλλον , όλα αυτά μαζί , έννοιωσα , σαν πήρα αυτό το γράμμα , που " ..ταξίδευε " , ως φαίνεται , στο..ταχυδρομείο της ..ζωής , παρα..πεσμένο , ξεχασμένο για ..πενήντα..χρόνια , μια ολόκληρη ..ζωή..

Γράμμα , από μια αγαπημένη , παλιά φίλη , που έζησε για κάποια χρόνια στο χωριό μας , εκεί στη δεκαετία του '60 , το αγάπησε , αλλά κι' αγαπήθηκε απ' τους χωριανούς μας , η παλιά καλή φίλη Ελένη , Ελένη Χριστοπούλου , φιλόλογος , με όλα όσα κρύβει αυτός ο..τίτλος ..

Νεαρή κοπελίτσα , ανάερη , ντελικάτη , γελαστή , καλοίσκιωτη και..νιόπαντρη , τότε , με μόνιμο χαμόγελο στα χείλια , έδωσε πολλά , πάρα πολλά , στα παιδιά μας , κάτω απ' τις δύσκολες συνθήκες , εκείνης της εποχής ..και ελπίζω και να..πήρε , τουλάχιστον , σίγουρα μπόλικη αγάπη απ' τα παιδιά , αλλά κι' απ' τους..χωριανούς μας ..

Το γράμμα αυτό λοιπόν , απ' την αγαπητή φίλη Ελένη , ήταν ένα ..απρόσμενο , ίσως , δώρο , που με γέμισε χαρά , συγκίνηση , νοσταλγία , περηφάνια αλλά κυρίως..ελπίδα , μάλιστα ..ελπίδα , γιατί κατάλαβα πως δεν ..έσβυσαν όλα σε τούτη την εποχή , όπως θέλουν κάποιοι να μας λένε , όοοχι , υπάρχουν και κάποια ..πράγματα , κάποιες αξίες που δεν " μπήκαν " ακόμα στο.." παρατηρητήριο ..τιμών , δεν κοστολογούνται , δεν..αποτιμώνται σε..χρήμα..

Δεν ξέρω , αν κάνω καλά , που μοιράζομαι μαζί σας απόψε αυτή τη.." μεγάλη μου χαρά " , ίσως είναι κάπως..εγωϊστικό , αλλά το κάνω γιατί ..απλά , έτσι το..νοιώθω..

Καλό σας βράδυ .....Κ.-

ΜΙΚΡΑ ΤΑΞΙΔΙΑ...

2010-05-12T03:42:00.001+03:00

Κάθε καινούρια μέρα , π’ ανατέλλει στη ζωή ,

σαν ένα άγνωστο , μικρό ταξίδι , λες , πως..μοιάζει ,

χωρίς συγκεκριμένο προορισμό και διαδρομή ,

που ένα πέπλο ολόλευκο , θαρρείς , πως το σκεπάζει .

* *

Του μυστηρίου αυτού , η πρωτόγνωρη ομορφιά ,

του άγνωστου η γοητεία , που το νου σου σαγηνεύει ,

καθημερνά , καινούριους χτύπους δίνει στην καρδιά ,

και της ψυχής , κάθε καινούριο πόθο..γαληνεύει..

* *

Άμποτε , να ‘ν’ των ταξιδιών σου , πάντα αίσιοι οι καιροί ,

Κύκλωπες , μα και Λαιστρυγόνες να μην ανταμώσεις ,

ποτέ , στης μάγισσας της Κίρκης , να μη φτάσεις το νησί ,

την ομορφιά την άγνωρη , του ταξιδιού ολόκληρη να νοιώσεις .

* *

Τις Μοίρες τις καλές , να ‘χεις μαζί σου , και η τύχη καλή ,

του γυρισμού , το μακρινό το δρόμο , πάντα να σου δείχνει ,

κι’ αν σε κακοκαιριές , κάποτε , πέσει το μικρό σου το σκαρί ,

μη ξεχαστείς , μη πλανευτείς , άφηνε πάντα τα δικά σου ίχνη ..

* *

Μη γελαστείς , πως στη ζωή θα βρεις ταξίδια … μαγικά ,

τόπους πρωτόγνωρους , κι’ αλλοιώτικους ανθρώπους ,

σαν θα γυρίζεις πίσω , όλα θα σου φαίνονται απλά..καθημερνά ,

θα νοιώθεις , πως δεν έφυγες ποτέ απ’ τους δικούς σου τόπους ..

* *

Μ’ αν κάποτε , του νόστου σου η τύχη .. σβύσει και χαθείς ,

σε κάποιου ταξιδιού σου , τις ατέλειωτες , γλυκές περιπλανήσεις ,

μη μετανοιώσεις , μη..δακρύσεις , και μη…παραπονεθεις ,

στάθηκες τυχερός , με όσα στη ζωή σου μπόρεσες να..ζήσεις … Κ.-

Αθήνα 9-11/ 5 /2010

Η ΕΛΛΑΔΑ..ΠΕΝΘΟΥΣΑ…

2010-05-06T00:41:00.001+03:00

Μες στο βαρύ το πένθος , η Ελλάδα βυθισμένη ,

όπου και να ..κοιτάξεις , βλέπεις μάτια δακρυσμένα ..

Τα παιδικά αθώα χαμόγελα , “ ιστορία “..ξεχασμένη ,

έρμη …Πατρίδα , σε ταξίδεψαν στα…ξένα !!

Χείλια ..σφιγμένα , κι’ οι καρδιές..διπλοσφιγμένες ,

τα δάκρυα ;..στέρεψαν κι’ αυτά , σβυσμένες ..κρήνες ,

των προγιαγιάδων , οι προφητείες οι..ξεχασμένες ,

εφιάλτες έγιναν , πικρές ..φαρμακωμένες ..μνήμες ..

….που ολημερίς κι’ ολονυχτίς , σφιχτά μας ..πνίγουν ,

ρόγχος , η..ανάσα μας , το μέτωπο , κι’ αυτό ιδρωμένο...

μια σου πληγή γιατρεύεις , δέκα άλλες σου ανοίγουν..

Πατρίδα μου , έτσι το..έχει , φαίνεται , η μοίρα σου..

γραμμένο….Κ.-

Αθήνα 5 Μαίου 2010

“ ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ “

2010-04-30T19:18:00.001+03:00

Εδώ και λίγες μέρες , η ποιητική μας συλλογή , ξεκίνησε το..” ταξίδι “ της , με συγκινητική απήχηση , στους ΄φίλους – αναγνώστες του είδους , σύμφωνα με τα όσα οι ίδιοι μας λένε , εκφράζοντάς μας , και ένα..παράπονο , πως δεν είναι εύκολη η..πρόσβασή τους στο βιβλιοπωλείο διάθεσης στο Παγκράτι , γι’ αυτό , από σήμερα το βιβλίο μας ..

…εκτός απ’ το βιβλιοπωλείο “ ΒΙΒΛΙΟΓΝΩΣΗ “ Φιλολάου 114-118 , τηλ: 2107563304 , από σήμερα διατίθεται και στο κέντρο της Αθήνας .

Για αποστολές στο εξωτερικό ή εσωτερικό , μπορείτε να απευθύνεστε στα τηλέφωνα :

2107010644 - 6946243033

στέλνοντας mail στη διεύθυνση

kkapsalis@hotmail.com

ΟΙ ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ..

2010-04-27T01:26:00.001+03:00

Ένα απέραντο δωμάτιο , σκοτεινό , ειν’ η ζωή μας ,

γεμάτο γυάλινους.. φανταχτερούς καθρέφτες .

Ένας , μονάχα μόνο , δείχνει την εικόνα τη σωστή μας ,

και , δυστυχώς , οι άλλοι , όλοι , είναι..ψεύτες ..

* *

Μας ξεγελούν , σαν τους κοιτάμε το πρωί ,

δείχνοντας πάντα , ό,τι θέλουνε τα μάτια μας να δούνε ,

μας ξεγελούν , μας περιπαίζουν , κάθε μια στιγμή ,

καθώς , τα θλιβερά ειδωλά μας , ν’αποφύγουν προσπαθούνε .

* *

Δυστυχισμένοι , όσοι ζήσανε και ζούνε , τη ζωή τους ,

μέσα απ’ τους ψεύτικους , κρυστάλλινους καθρέφτες ,

λαθρεπιβάτες , λες , σε κάθε ολέθρια , περιπλάνησή τους ,

ξεγελασμένοι , ξεγελούν τον εαυτό τους , οι..άθλιοι ψεύτες …..Κ.-

Αθήνα 23-25 / 4 / 2010

“ ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ “..

2010-04-07T19:02:00.001+03:00

Η ποιητική μας συλλογή , που μόλις κυκλοφόρησε ..

…διατίθεται από χθες , και στην Άμφισσα , στο γνωστό βιβλιοπωλείο “ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ “..

Στο Λιδορίκι , διατίθεται στο κατάστημα Δ.Νάκου τηλ : 6978702532 και στην Αθήνα , στο Βιβλιοπωλείο “ ΒΙΒΛΙΟΓΝΩΣΗ “, Φιλολάου 114 – 118 – Παγκράτι , τηλ: 210 7563304 .

Για αποστολές Εσωτερικού – Εξωτερικού , τηλ : 6946243033

Τιμή 15 e ( πλέον εξόδων αποστολής )

ETOIMH H ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΜΑΣ ΣΥΛΛΟΓΗ

2010-03-19T23:45:00.001+02:00

Απ’ το τέλος της άλλης βδομάδας , θεού ..θέλοντος , θα διατίθεται :

ΑΘΗΝΑ : Βιβλιοπωλείον “ ΒΙΒΛΙΟΓΝΩΣΗ “

Χριστίνα Γιαννοπούλου – Φιλολάου 114-118

Παγκράτι Τηλ : 210 7563304

ΛΙΔΟΡΙΚΙ : Κατάστημα Δημ. Νάκου

Τηλ : 6978702532

ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ ΕΠΙ ΑΝΤΙΚΑΤΑΒΟΛΉ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ – ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ Τηλ: 6946243033

ΤΙΜΗ : 15 e

Για αποστολές : 15 e πλέον εξόδων αποστολής .

T0 EΞΩΦΥΛΛΟ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΜΑΣ..

2010-03-10T01:16:00.002+02:00

Αυτός είναι , τελικά..οριστικά και αμετάκλητα , πια , ο τίτλος της συλλογής μας , και φυσικά το εξώφυλλό της ..

Περισσότερες λεπτομέρειες μέσα στη βδομάδα ….Κ.-

“ ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ “…

2010-03-07T22:43:00.001+02:00

… Είναι , οριστικά πια , ο τίτλος της ποιητικής μας συλλογής , που βρίσκεται στο τελικό στάδιο της εκτύπωσής της , και θα κυκλοφορήσει , πρώτα..ο Θεός , πριν το Πάσχα , το αναφέρουμε , απαντώντας σε φίλους μας που ρωτάνε σχετικά , ελπίζουμε δε μέσα στη βδομάδα , να σας έχουμε και μιά..φωτογραφία της , για να έχουμε και τη γνώνη σας ..

Για τις λεπτομέρειες , διάθεσης κλπ , θα σας ενημερώσουμε έγκυρα και..έγκαιρα , θα θέλαμε πάντως να σας ευχαριστήσουμε ΟΛΟΥΣ , για το ενδιαφέρον και την αγάπη που δείχνετε..

Καλό σας βράδυ …..Κ.-

ΕΛΑ…

2010-03-04T22:59:00.001+02:00

ΕΡΩΤΙΚΟ...

Πως , να περάσει αυτό το βράδυ ,

πουν’ όλα μαύρα..σκοτεινά ,

λείπει και το δικό σου χάδι ,

να μου ζεστάνει την καρδιά…

Έλα και πάρε το μαχαίρι ,

και κάρφωσέ το στην καρδιά ,

από ‘να αγαπημένο χέρι ,

είναι..γλυκιά η ..μαχαιριά..

Άκου , το θρόϊσμα των φύλλων ,

π’ αναριγούν στη σιγαλιά ,

σαν ψιθυρίσματα των..φίλων

που ‘χουν χαθεί στη…λησμονιά…

Έλα και πάρε τη..ζωή μου

δώρο , μονάχο κι’ ακριβό ,

στην ερημιά της μοναξιάς μου ,

δεν θα τ’ αντέξω πια να..ζω..

Για δες , του φεγγαριού το ..δάκρυ ,

πως πνίγει , λες , τον ..ουρανό ,

και τ’άστρα , στ’ ουρανού την άκρη ..

του πόνου , στήνουνε ..χορό ..

Έλα και πάρε τ’ όνειρό μου ,

να το ‘χεις πάντα ..φυλαχτό ,

μαζί με τον κρυφό καϋμό μου ,

το βράδυ ετούτο , το..στερνό….Κ.-

Αθήνα 4 – 3 – 2010

H ZΩΗ ΣΟΥ..

2010-02-24T23:27:00.001+02:00

Ποτέ σου μην ξεγελαστείς , πως κουμαντάρεις τη ζωή σου ,

ίσως και να ΄σαι , όπως λένε , ο τελευταίος..της τροχός..

άλλοι , πολλοί και διάφοροι , ξένοι , άγνωστοι η..γνωστοί σου

ρυθμίζουνε , θέλεις δεν..θες , την κάθε κίνησή σου , δυστυχώς..

* *

Δυνάστες , άγνωστοι , σε κάθε σου στιγμή ..παραμονεύουν..

τα όνειρά σου , και την κάθε σου ελπίδα να .. ληστέψουν ,

αφήνοντας σε σένα , μόνο ψίχουλα , σαν να σε ..κοροιδεύουν ,

και συ , καρτερικά , αρκείσαι , πάντα , σ’ όσα ..περισσέψουν .

* *

Μη ξεγελιέσαι , με τα ψεύτικα χαμόγελα , τα ψεύτικα τα λόγια ,

μάθε , στα μάτια τους ανθρώπους , σαν μιλούνε , να κοιτάς ,

μονάχα αυτά σε ταξιδεύουν , στα σωστά τα …δρομολόγια ,

χρώμα , τα μάτια , δεν ..αλλάζουν , ούτε ψέματα σου λεν , σαν τα ρωτάς…..Κ.-

Αθήνα 24 – 2- 2010

ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ ! ΜΠΗΚΕ ΤΟ ΝΕΡΟ ΣΤ’ ΑΥΛΑΚΙ…

2010-02-24T00:57:00.001+02:00

Ξεκίνησε η διαδικασία , εκτύπωσης της ταπεινής μας ποιητικής συλλογής , και ελπίζουμε , πρώτα ο..Θεός , και το..τυπογραφείο , ..βεβαίως..βεβαίως , να είναι έτοιμη εκεί κοντά στο Πάσχα ..

Όχι , βέβαια , πως πρόκειται για κανένα..κοσμοϊστορικό γεγονός , όοοχι , απλά και μόνο το αναφέρουμε , σε απάντηση φίλων , που μας ρωτάνε σχετικά , ο τίτλος ακόμα δεν έχει..σταθεροποιηθεί , παίζεται , που λένε , και η πρώτη μας αυτή ..έντυπη παρουσίαση , περιλαμβάνει 67 ποιήματα ( το γιατί..67 , παρακαλώ μη το..ρωτάτε είναι ..περίπλοκη ιστορία ) , που διαλέχτηκαν ανάμεσα σε 170 , περίπου , χωρίς συγκεκριμένα κριτήρια , μάλλον με το..ένστικτο .

Τα περισσότερα , έχουν γραφτεί στο χωριό μας , και τα περισσότερα απ’ αυτά , πάλι , είναι..βιωματικά , γεννημένα από..συγκεκριμένα ..ερεθίσματα , διαφορετικών , ίσως..αποχρώσεων και..συναισθημάτων , γι’ αυτό και μην αναρωτηθείτε , αν βέβαια διαβάστε κάποια , “ ..τι άραγε , να θέλει να πει ο..ποιητής “ , όπως συνήθως λέμε .

Αυτό , είναι το…χιλιο..σφράγιστο μυστικό αυτού που γράφει , και κανένας , δεν θα μπορέσει να..αποκρυπτογραφήσει , τη..μυστική αυτή..αλληλογραφία , του γράψαντος , με τον…εαυτό του , κανένας και..ποτέ ..

Τώρα αυτές οι , εκ των ..υστέρων , αυθαίρετες ερμηνείες , που γράφονται από κάποιους , έτσι γιά να δικαιολογούν τη..δουλειά τους , κατά την ταπεινή μας γνώμη , δεν έχουν και ιδιαίτερη..αξία , λόγια..φτερωτά , που λένε..

Κάποια απ’αυτά , τα ποιήματα δηλαδή , είναι..σταγόνες..ιδρώτα ..απόγνωσης , άλλα πάλι , δροσοσταλίδες ..αγάπης κι’ ανακούφισης , αισιοδοξίας , χρούμενης διάθεσης και άλλα πάλι , σωσίβιες ..λέμβοι , σε κάποια..τρικυμία ..θλίψης και..μοναξιάς , ο καθένα , βέβαια , μπορεί , και έτσι πρέπει να γίνεται , αν τελικά , βρεί κάποιο κοινό στοιχείο , μέσα σ’ αυτά , αν ταυτιστεί με ένα..κομμάτι τους , εκεί , και..τότε , μόνο , θα μπορέσει να δώσει τη δική του ερμηνεία …που είναι πάντα σεβαστή…

Υπάρχει και κάποιο ερώτημα φίλων , που κι’ αυτό είναι δύσκολο ν’ απαντηθεί , γιατί τον τελευταίο καιρό δεν υπήρξε καινούρια… παραγωγή , ε..τι ναπούμε πάνω σ’ αυτό , σάμπως και οι..κότες γεννάνε κάθε μέρα , όλο το ..χρόνο ; Κάπως…έτσι πάνω ..κάτω..

Καλό σας ξημέρωμα …Κ.-

ΟΙ ΑΝΘΙΣΜΕΝΕΣ ΜΥΓΔΑΛΙΕΣ

2010-02-23T01:24:00.001+02:00

Ανθίσανε και φέτος , του χωριού οι μυγδαλιές ,

ψεύτικη ελπίδα , στης ψυχής μας τον απέραντο χειμώνα ,

μια σπίθα φως , λες , να φωτίσει τις απέραντες βραδιές ,

τις σκοτεινές μας νύχτες , που κρατάνε ένα αιώνα ..

* *

Γέμισε το χωριό μας , με νυφούλες χαρωπές ,

απ’ του καιρού , ξεγελασμένες , τα περίεργα παιχνίδια ,

φκιασιδωμένη , η γριά ζωή , με πέρλες λαμπερές ,

κρύβει τη ..γύμνια , τις ρυτίδες της , με ψεύτικα στολίδια..

* *

Μα σαν φυσήξει παγωμένος , ο Μαρτιάτικος βοριάς

και διώξει τ’ άνθια , και τα ψεύτικα στολίδια τα σκορπίσει ,

σαν θα ..σβηστεί , αυτή η ψεύτικη η εικόνα ομορφιάς ,

πάλι στη γύμνια , την παλιά της , η ζωή μας θα..γυρίσει….Κ.-

Αθήνα 23 -2 – 2010

ΑΣ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΡΟΝΟ , ΚΑΛΥΤΕΡΗ Η ΖΩΗ ΜΑΣ…

2010-01-01T14:53:00.001+02:00

Ο ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΣ..ΧΡΟΝΟΣ ..

Κάθε φορά που αλλάζει ο..χρόνος ,

μιά νέα σελίδα , ανοίγει στη..ζωή μας ..

Άμποτε , στην καινούρια , αυτή τη..φετινή μας ,

να ΜΗΝ ..ΥΠΆΡΧΕΙ , η..φτώχεια , η..θλίψη και ο..πόνος .

Δάκρυ , να μη κυλήσει στων παιδιών τα μάτια ,

να πάρουν , όλα τα όνειρά τους , σάρκα και…οστά ,

κι’ όλοι οι παλιοί καϋμοί , ας..γίνουνε κομμάτια ,

να ‘ναι η ζωή γεμάτη με λουλούδια και χαμόγελα..ζεστά …..Κ.-

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΜΕΣΑ ΑΠ’ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ

Τ Ο

ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΥΓΙΕΙΑ – ΕΥΤΥΧΙΑ – ΕΙΡΗΝΗ – ΑΓΑΠΗ

ΚΑΙ ΠΡΟΚΟΠΗ …

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΛΗ…ΧΡΟΝΙΑ

Η “ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ “ του ΠΟ.ΚΕ.ΑΤΕ , φιλοξένησε δυό ποιήματά μας – ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ …

2009-12-31T18:55:00.001+02:00

Το “ δοκιμασμένο “ πιά , στο χρόνο , περιοδικό “ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ “ , του Πολιτιστικού Κέντρου Εργαζομένων Αγροτικής Τράπεζας Ελλάδος ( ΠΟ.ΚΕ.ΑΤΕ ) , συμπεριέλαβε στο τελευταίο τεύχος του ( Αριθ. 71 – Χειμώνας 2009 ) και δυό μικρά και ταπεινά μας έργα , τιμή μας και φυσικά μεγάλη μας χαρά , τους ευχαριστούμε ..

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ ΜΑΤΙΑ..

2009-11-05T00:04:00.001+02:00

Στα μάτια σου , διαβάζω πάντα το..φθινόπωρο ,

έτσι , όπως ταξειδεύω μοναχός , μες στη γλυκειά..μελαγχολία ,

με το παλιό μου , το πολύπαθο , μικρό..σκαρο ,

παραδομένος , στων φαιών χρωμάτων την εξαίσια ..πανδαισία ..

* *

Στ’ απέραντα τα καστανά σου πέλαγα ‘ρμενίζω ,

χωρίς σκοπό ..συγκεκριμένο , δίχως ρότα , και χωρίς προορισμό ,

δεν έχω τίποτα , να περιμένω , το... γνωρίζω ,

μα δεν μπορώ να κάνω πίσω , σ’ το ταξείδι αυτό , το δίχως..γυρισμό..

* *

Μάτια του φθινοπώρου , που το χρώμα σας δεν ξέρω ,

μέσα σας , ταξειδεύω αδιάκοπα , σ’ αγνωστους τόπους , μακρινούς ,

άμποτε , μέσα στο φθινόπωρο , την άνοιξη να φέρω ,

στην περιπλάνησή μου αυτή , στους λιγοστούς, π’ απόμειναν καιρούς….Κ.-

Λιδορίκι 4 -11 - 2009

TO …AΓΚΑΘΙ..

2009-11-02T00:08:00.001+02:00

Ένα αγκάθι , έχω βαθειά ..μπηγμένο , στην ψυχή μου ,

που ..χρόνια , να το βγάλω , προσπαθώ , μα δεν μπορώ ,

φοβάμαι , ίσως , πως μαζί του θα τελειώσει κι’ η ζωή μου ,

και πως χωρίς αυτό , δεν θα μπορέσω πιά να ..ζω..

* *

Μια ‘γάπη , ανάγνωρη , μια αιθέρια , δαντελένια ..οπτασία ,

μάτια..πολύχρωμα , σαν αντικρύζουν μελαγχολικά το φως ..

του φθινοπώρου η θλίψη η γλυκειά , αρρωστημένη ..φαντασία ,

που ταξειδεύει , σ’ένα κόσμο ..ξένο , άγνωστο…διαρκώς ..

* *

Άϋλο..πρόσωπο , με δυό..ουρανούς στο μέτωπο , για μάτια ,

κοχύλια πορφυρά , απροσδιόριστα , στη θέση των..χειλιών..

άλλοτε μου χαμογελούν , κι’άλλοτε , λες , του πάγου ειν..κομμάτια

σαν..εφιάλτης , μες στον..ξέγνοιαστο , τον ύπνο των παιδιών..

* *

Ας ήταν ..τριαντάφυλλου αγκάθι , να νοιώσω την υπέροχη ευωδιά ,

τη..βελουδένια ανάσα , να τη νοιώσω τρυφερά να με ..χαϊδεύει ,

όπως της θάλασσας η..αύρα , πούρχεται απ’ το πέλαγο..μακριά ,

κι’ ας μάτωνα , κι’ ας έννοιωθα το αίμα της καρδιάς μου να..στερεύει ..

Λιδορίκι 1-11-2009

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΥΤΣΟΥΡΟ..

2009-10-22T02:42:00.001+03:00

ΟΣΑ ΘΥΜΑΜΑΙ…

Το μοναστήρι της Παναγιάς της Κουτσουριώτισσας , όπως ήταν παλιότερα , δεξιά φαίνονται ολοκάθαρα τα περίφημα ..κελιά ...

Αρχές της δεκαετίας του 50 , ονειρεμένα χρόνια , σκληρά χρόνια..δύσκολη ζωή.Το Λιδορίκι , λαβωμένο βαριά , μαζεύει τα κομμάτια του , κι΄αγωνίζεται να σταθεί στα πόδια του , παλεύει για να επιβιώσει .Τα σημάδια της συμφοράς , είναι ολοφάνερα , κι΄οι πληγές ακόμα αιμορραγούν , οι Λιδορικιώτες όμως , δεν το βάζουν κάτω , προσπαθούν με τα ελάχιστα μέσα που διαθέτουν , ν΄αναστήσουν το μισοπεθαμένο χωριό τους , και το καταφέρνουν..

Οι πίκρες , τα βάσανα , οι κατατρεγμοί , η φτώχεια και οι θάνατοι , δεν κατάφεραν να τους γονατίσουν , να τους λυγίσουν , στέκονται όρθιοι και παλεύουν , αγωνίζονται με νύχια και με δόντια , για να μη νοιώθουν πρόσφυγες στον ίδιο τους τον τόπο .

Δειλά-δειλά ,φαίνονται τα πρώτα αχνά χαμόγελα , κι΄η Λιδορικιώτικη καρδιά , αρχίζει να χτυπάει ξανά , η ζωή συνεχίζεται , πολύ – πολύ.. δύσκολα , όμως συνεχίζεται . H δεκαετία της φρίκης ,του μίσους , της πείνας , και του αλληλοσπαραγμού , όσα σημάδια και ν΄άφησε , είναι πιά παρελθόν , ένα κακό όνειρο , ένας φρικτός εφιάλτης , που μέρα τη μέρα ξεθωριάζει , γίνεται μια κακιά..ανάμνηση .

Παραμένουν όμως ακόμα τα φαντάσματα της καταστροφής , σκελετωμένα σπίτια , κι΄ άνθρωποι , ξεκληρισμένες οικογένειες , σφαλισμένα μαγαζιά , καμένα σπίτια , ρημαγμένα νοικοκυριά , μα πάνω απ΄όλα ο πόνος , ο πόνος για τον άδικο χαμό των αγαπημένων προσώπων , κι΄ένα σκληρό , βασανιστικό ΓΙΑΤΙ ; ένα απλό γιατί ; που τριβελίζει το μυαλό και μαραζώνει τις καρδιές .

Στό μισοκατεστραμμένο κοιμητήριο , κάθε σούρουπο , χαροκαμένες μανάδες , γυναίκες ,θυγατέρες , αδερφάδες , γιαγιάδες , νυφάδες ,όλες μαυροντυμένες , σαν χορός αρχαίας τραγωδίας , ανάβουν τα λαδοκάντηλα , λένε τον καυμό τους , ξαλαφρώνουν την ψυχή τους , κι΄άντε πάλι το άλλο βράδυ ξανά , γιατί αν ξεχαστούνε οι νεκροί ,τότε πραγματικά πεθαίνουν,τότε μόνο .

Θεοφοβούμενοι άνθρωποι οι χωριανοί , περισσότερο βέβαια οι γυναίκες , στα χρόνια αυτά της δυστυχίας , είχαν πάντα δίπλα τους την Παναγιά , σ΄αυτή λέγαν τον πόνο τους , ζητώντας βοήθεια , και στη μεγάλη ανάγκη , παρόλη τη φτώχεια , έκαναν και κάνα τάμα , στην Κουτσουριώτισσα πού ‘ταν και θαυματουργή.

Σαν ..στρώσαν λίγο , λοιπόν , τα πράγματα , οι Λιδορικιώτισσες άρχισαν να εκπληρώνουν τα ..τάματά τους , τα τάματα που είχαν κάνει στις δύσκολες ώρες που πέρασαν , όλο αυτό τον καιρό του χαλασμού , ένα πρωί λοιπόν η μάνα μου , μου είπε να πάω στην Τσακαλοχρυσούλα , μοδίστρα φίλη της , που έμενε σε ένα μικρό σπιτάκι , πάνω απ’ το παλιό Γυμνάσιο , γιατί το καινούργιο δεν είχε χτιστεί ακόμα , να μου πάρει μέτρα γιά να μου φκιάξει μια ποδιά…

Εγώ φυσικά παραξενεύτηκα , γιατί ποδιές φορούσαν μόνο τα κορίτσια , τη ρώτησα σχετικά τι ποδιά θα ήταν αυτή , και τι την ήθελα , και τότε η μάνα μου μου εξήγησε πως με είχε τάξει στην Παναγία στον Κουτσουρό , και έπρεπε να φοράω ποδιά , σαν αυτές που φορούσαν τα κορίτσια στο σχολείο , εγώ όπως ήταν φυσικό , τσίνησα , δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί έπρεπε σώνει και καλά , να βάω ποδιά για να πάω στον Κουτσουρό , τέλος πάντων μουρμουρίζοντας , πήγα στη Χρυσούλα και μου πήρε τα μέτρα κι’ αυτό ήταν..το ξέχασα το θέμα .

Ήταν κατακαλόκαιρο , αρχές Αυγούστου , και μιλάμε για ζέστη αφόρητη , και πλησίαζε και η γιορτή της Παναγίας της Κουτσουριώτισσας , που ήταν στις 23 Αυγούστου . Ένα απόγευμα η Χρυσούλα έφερε στο σπίτι την ποδίτσα , και μου ευχήθηκε και..βοήθειά μου , εμένα βέβαια η όλη ιστορία δεν μου καλοφαινότανε , ντρεπόμουνα που θα φορούσα ..κοριτσίστικη ποδιά , μπλε , όπως οι συμμαθήτριές μου , αλλά και τι μπορούσα να κάνω ; Η μάνα μου δε σήκωνε κουβέντα , εγώ το μόνο που ευχόμουνα ήταν να μην έρθει..ποτέ η 23^η Αυγούστου , αλλά γινόταν αυτό ; φυσικά και όχι…

Η μάνα μου η καϋμένη , με ‘βαλε και τη δοκίμασα , να δει πως είναι πάνω μου , και γω..έσκαγα απ’ τη ντροπή μου , απ’ το κακό μου . Κάποτε όμως έφτασε και η προπαραμονή της Παναγίας , και η μάνα μου μου ανακοίνωσε πως την άλλη μέρα θα πηγαίναμε στον Κουτσουρό , εγώ έπεσα στα μαύρα πανιά , δεν μπορούσα να το ..χωνέψω , αλλά ούτε και μπορούσα να κάνω κάτι , ν’ αλλάξω την κατάσταση , κι’ έτσι αφέθηκα στη..μοίρα μου ..

Η αλήθεια πάντως ήταν πως ήθελα να πάω στον Κουτσουρό , γιατί άκουγα πολλούς που κανόνιζαν να πάνε , και κανόνιζαν περέες , αλλά δεν ήθελα να με δούνε με την ποδίτσα , σαν ..παπαδάκι , σαν κοριτσάκι , αλλά τώρα πιά δεν γινόταν τίποτα , την παραμονή λοιπόν το πρωί ξεκινήσαμε , μαζί με άλλους παρέα , κυρίως γυναίκες και παιδιά , που κουβαλούσαν λαμπάδες και διάφορα άλλα τάματα , πήραμε και το μουλάρι της θειάς μου της Φαλίδαινας και καβάλα η μάνα μου και γω , και πήραμε το δρόμο για την Πλέσσια ..

Ζέστη πολλή , ο δρόμος μπόλικος , κι’ αν θυμάμαι καλά , πηγαίναμε απ’ την ποταμιά , στη Μπελεσίτσα , κάνοντας που και που και από μια στάση , στα πλατάνια , πίναμε και νερό σε κάνα άμπλα , γιατί η ζέστη ήταν αφόρητη , στο δρόμο βέβαια συναντούσαμε κι’ άλλους προσκυνητές και σιγά-σιγά γίναμια ένα μικρό καραβάνι .

Μαζί μας ήταν και κάποιες γυναίκες που είχαν ξαναπάει στον Κουτσουρό και μας έλεγαν πολλά και διάφορα , για τα κελιά , που τα πιάνουν οι..Γαλαξειδιώτισσες , από νωρίς , και πως πρέπει να πάμε όσο μπορούμε πιο γρήγορα για να πιάσουμε καμιά..πουρνάρα , κοντά στην εκκλησία , για να ..στρατοπεδεύσουμε , γιατί έρχεται κόσμος απ’ όλα τα χωριά και γίνεται ..χαμός ..

Ξέχασα όμως να σας πω πως εγώ ήμουνα ντυμένος με την ποδιά , μεγάλο βάσανο , έννοιωθα πως όλοι κόιταζαν εμένα , και κρυφογελάγανε , παρακαλούσα να φτάσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται , να τελειώνει αυτή η ιστορία , που μου ‘χε γίνει ..βραχνάς , ..βάσανο μεγάλο ..

Περάσαμε την Πλέσσια , και ανηφορίζοντας ένα μονοπάτι , ανεβήκαμε σε ένα μικρό οροπέδιο , μια μεγάλη λάκα , κατάξερη , μόνο κάπου κάπου είχε καμιά αγκορτσιά , και τίποτα άλλο , και η ζέστη..αφόρητη , ευτυχώς που είχαμε νεράκι και δροσιζόμαστε , βέβαια είχαμε και κάποια φαγητά , για να περάσουμε αυτή τη μια μέρα που θα μέναμε εκεί .

Πλησιάζοντας είδαμε από μακριά , ψηλά στην κορφή την εκκλησία , και μια ουρά από κόσμο και ζώα να ανεβαίνει προς τα πάνω , ενώ όσο πλησιάζαμε βλέπαμε τις αγκορτσιές σχεδόν όλες ..καπαρωμένες , πιασμένες , πραγμα που μας ανησύχησε βέβαια , αλλά και τι μπορούσαμε να κάνουμε ;

Κάποτε φτάσαμε και μεις , εκεί επικρατούσε κατάσταση..πανικού , κάτω ακριβώς απ’ την εκκλησία , και ολόγυρα , επικρατούσε το αδιαχώρητο , μουλάρια , γαιδούρια , δεμένα στα γύρω δέντρα , κοφίνια και ..μαρούδες κρεμασμένα στα κλαριά των αγκορτσιών και κόσμος..πολύς κόσμος να πηγαινοέρχεται , ενώ και κάμποσα παιδιά έπαιζαν του καλού καιρού , ενώ οι μανάδες τους διαρκώς τα φώναζαν..

Δυό πράγματα έπρεπε να εξασφαλίσουμε ..επειγόντως , πρώτα-πρώτα ..στέγη , η μάλλον..αγκορτσιά για μας και δεύτερον , πάρκινγκ για τα ..γαιδουρομούλαρά μας , βέβαια ήταν ολοφάνερο πως οι..προνομιούχες ..αγκορτσιές ήταν όλες κατειλημμένες , καθώς και οι..χώροι στάθμευσης κοντά στην εκκλησία , αλλά τι να κάνουμε ; ..βολευτήκαμε σε..δευτερότερες , λίγο παρακάτω απ’ την εκκλησία και μάλιστα απ’ την πίσω μεριά που ήταν και ..μικρογκρεμός , και το έδαφος επικλινές , θα θέλαμε κάτι καλύτερο αλλά….

Βολευτήκαμε όπως…όπως , βολέψαμε και τα ζωντανά , ηρεμήσαμε λιγάκι , και μετά αρχίσαμε , λίγοι-λίγοι , γιατί κάποιοι έπρεπε να φυλάνε τα ..υπάρχοντά μας , να κάνουμε..εξερεύνηση του …χώρου , κάποιοι βέβαια , ήξεραν τα κατατόπια , αλλά εμείς ήμασταν ..πρωτόπειροι , ανεβήκαμε και πάνω στην εκκλησία , όπου το προαύλιο ήταν ..πηγμένο στον κόσμο , εκεί στο πλαί είδαμε και τα ..περίφημα κελιά , λίγα μικρά δωματιάκια , χωρίς τίποτα μέσα , αδειανά , τα οποία όπως μάθαμε , ήταν.. κατελημμένα απ’ τις…Γαλαξειδιώτισσες , που έρχοντα μια δυό μέρες νωρίτερα , γι’ αυτό το λόγο , και απ’ότι έλεγε το..ράδιο..αρβύλα , κουβαλούσαν και ..βαλίτσες με φορέματα μαζί τους , λες και πήγαιναν σε…διασκέδαση ..

Τέλος πάντων , ανεβήκαμε τα σκαλάκια , στο τσιμεντοστρωμένο προαύλιο , και μπήκαμε στην εκκλησία κι’ ανάψαμε ένα κεράκι , με μεγάλη δυσκολία γιατί και η εκκλησία μέσα , ήταν γεμάτη κόσμο , αλλά και ..συμπράγκαλα , μαρούδες κλπ , που σήμαινε πως οι άνθρωποι αυτοί θα κοιμόντουσαν εκεί το βράδυ , ενώ θα πρέπει να λάβετε υπόψη πως και όλοι οι προσκυνητές , θα ξενυχτούσαν μέσα στην εκκλησία , αφού μάλιστα , οι περισσότεροι είχαν μαζί τους άρρωστους μεγάλους , αλλά και παιδάκια , που θα ξενυχτούσαν στην ολονυχτία , προσευχόμενοι και περιμένοντας το..θαύμα , γιατί , απ’ ότι μαε έλεγαν η Παναγιά η Κουτσουριώτισσα , είναι θαυματουργή και έχει κάνει πολλά θαύματα , κάποια μάλιστα μας τα είπαν , ενώ σταυροκοπιούνταν , κάνοντας μετάνοιες , γοντατίζοντας στις εικόνες..

Ανάψαμε λοιπόν το κεράκι μας , προσκυνήσαμε στην θαυματουργή εικόνα της Παναγιάς , ακούσαμε και πολλά και διάφορα , γιά τα θαύματα που έχει κάνει , κατά καιρούς , η Χάρη της , κι΄όλα αυτά μέσα στην εκκλησία , όπου η ατμόσφαιρα ήταν κυριολεκτικά ..αποπνικτική , ένα περίεργο ..μείγμα από καπνούς κι’ αναθυμιάσεις λιβανιού και κεριών , που ανακατεμένο και με την ΄φυσική..ευωδιά του καταιδρωμένου πλήθους , σε ..’πνιγε , σου έκοβε την ανάσα…

Εν τω μεταξύ όλο κι’ ερχόταν κόσμος , μανάδες με μωρά στην αγκαλιά , που έκλαιγαν διαρκώς , μεγαλύτερα παιδάκια που προσπαθούσαν να παίξουν , μέσα στην εκκλησία , και τα κυνηγούσαν οι μανάδες τους , και φυσικά μεγάλοι άνθρωποι , κουρασμένοι , κακοπαθημένοι , εξουθενωμένοι , που ποιός να ήξερε τι τους βασάνιζε , τι τους έφερε ως εδώ..

Όπως είπαμε και πριν , το πρόγραμμά μας έλεγε ξενύχτι μέσα στην εκκλησία , τώρα το που και το πως , δεν είχε και μεγάλη σημασία , εκεί στριμωγμένοι μαζί τους τόσους άλλους , και μεις.. Η ιδέα βέβαια δεν μου πολυάρεσε , αλλά δεν μπορούσα να κάνω και κάτι , δεν υπήρχε άλλη επιλογή , το πήρα λοιπόν απόφαση ..

Ήταν όμως αδύνατο να παραμείνεις γιά πολλή ώρα μέσα , δεν αντεχόταν , πνιγόμουνα , όχι μόνον εγώ αλλά και πολλοί άλλοι , που έβγαιναν γιά ν’ ανασάνουν λίγο καθαρό αέρα , με…βάρδιες , κάποιοι απ’ την παρέα , έμεναν και κρατούσαν τις..θέσεις , προσέχοντας και τα ..συμπράγκαλά τους , που ήταν ..ό,τι μπορεί να φανταστεί κανέις , τα πιό απίθανα , το ίδιο κάναμε και μεις , κάποιες έμειναν μέσα και εγώ με τη μάνα μου βγήκαμε γιά λίγο , και θα επιστρέφαμε γιά να γίνει..σκάτζα –βάρδια .

Έξω γινόταν άλλο…πανηγύρι , κόσμος πηγαινοερχόταν , ζωντανά γκαρίζανε , παιδιά κυνηγιόντουσαν , τι να κάνουν μικρά παιδιά ήταν , μανάδες τα φώναζαν με τον ..γλυκο εκείνο τρόπο των..χωριών , σωστό ..πανδαιμόνιο , κι’ όλο και έρχονταν και καινούργιοι , κατάκοποι , και προπαντός ..καταιδρωμένοι , απ’ το πολύωρο περπάτημα καιτη ζέστη..

Τη λίγη ώρα που μείναμε έξω , συναντήσαμε πολλούς χωριανούς μας , που ήρθαν γιά την ολονυχτία , κουβέντιασαν με τη μάνα μου , και μπήκαν στην εκκλησία γιά να εξασφαλίσουν ..κατάλυμα , πράγμα πολύ-πολύ δύσκολο , αλλά και τι να ‘καναν , η ανάγκη βλέπεις…ρίξαμε και μιά ματιά στα ζωντανά μας , που τα ‘χαμε..παρκαρισμένα , κάτω απ’ την εκκλησία , δεμένα σε δέντρα , και γυρίσαμε γιά να κάνουμε τη βάρδια μας …

Εγώ βέβαια , από μέρες ρωτούσα τη μάνα μου , γιατί με πήγαινε ..ταμένο στον Κουτσουρό , γιά ποιό λόγο , και μάλιστα ντυμένο με..ποδίτσα , όλο μου τα μάσαγε και όλο μούλεγε πως θα μου πει , την ξαναρώτησα και εδώ , στην εκκλησία , όση ώρα ήμασταν έξω , και μου είπε τελικά , πως με είχε τάξει στην Παναγία την Κουτσουριώτισσα , γιατί στην Αθήνα που μέναμε , είχα αρρωστήσει και έμεινα γιά λίγο στο Νοσοκομείο των παίδων , και τώρα ξεπλήρωνε την υπόσχεσή της , το τάμα της στην Παναγία …

Και τότε μου εξήγησε πως και οι άνθρωποι που βλέπαμε ρχόμενοι , να περπατάνε ξυπόλυτοι , κι’ αυτοί τάμα είχαν κάνει , όπως και πολλοί-πολλοί άλλοι που βλέπαμε γύρω μας , μπήκαμε , καθίσαμε στη θέση μας , στριμωχτά-στριμωχτά , και βγήκαν οι υπόλοιποι γιά να πάρουν αέρα , μέσα το πανδαιμόνιο συνεχιζόταν και μάλλον..χειροτέρευε , γιατί μέσα στην εκκλησία , πιά , επικρατούσε..πανικός , φωνές , κακό , κλάματα , καπνοί , μυρωδιές , μιά απερίγραπτα ..απαράδεκτη κατάσταση…

Στρωθήκαμε λοιπόν , όπως-όπως , στο χώρο που μας κρατούσαν , με τα..δόντια , οι άλλοι , η μάλλον …οι άλλες της παρέας μας , ο οποίος χώρος βέβαια απ’ την ώρα που είχαμε βγει έξω , είχε πολύ..περιοριστεί , αφού εν τω μεταξύ είχαν μπει στην εκκλησία πολλοί νέοι προσκυνητές , που κάπου έπρεπε κι’ αυτοί να βολευτούν …

Ο ένας πάνω στον άλλον λοιπόν , ενώ είχε αρχίσει να κυκλοφορεί , ανάμεσα στους προσκυνητές , πως θα ‘ρθει κάποια στιγμή κι’ ο δεσπότης , απ’ την Άμφισσα , και εκείνη την εποχή επίσκοπος Φωκίδος ήταν ο Αθανάσιος , τον οποίο γνώριζα φυσιογνωμικά , γιατί τον είχα δει στο Λιδορίκι , όταν είχε έρθει σε κάποιες εκδηλώσεις , ήταν..αγριωπός , σωματώδης και ..φωνακλάς , παλιός αξιωματικός , έτσι έλεγαν , δεν τον..συμπαθούσα καθόλου …

Κουρνιασμένος στην αγκαλιά της σχωρεμένης της μάνας μου , κατα..κουρασμένος , καταϊδρωμένος , κακοπαθημένος γενικά , είχα και το κουράγιο , και τι άλλο να’κανα ; , να παρατηρώ (…χούι εξ απαλών ..ονύχων ) όλους τους γύρω ταλαιπωρημένους προσκυνητές , που ‘χαν οι έρμοι κουβαλήσει την απελπισία και τα βάσανά τους , κι’ είχαν έρθει να προσκυνήσουν την Παναγιά , και να ζητήσουν , ποιός ξέρει γιά ποιό λόγο , τη βοήθειά της , δυστυχισμένος κόσμος , που είχε αναποθέσει όλες τις ελπίδες στην πίστη του..

Άρρωστα παιδάκια , στις αγκαλιές των μανάδων τους , ανάπηροι , πονεμένοι , ανήμποροι , είχαν έρθει στη Χάρη Της , ελπίζοντας στο ..θαύμα , απελπισμένοι άνθρωποι , που όμως ελπίζανε…πιστεύανε…

Στο μεταξύ , με τη μέθοδο της…ενδοεπικοινωνίας , έρχονταν διαρκώς και κάποιες ..πληροφορίες , γιά προηγούμενα θαύματα της Παναγίας , γιά ‘αρρωστους που έγιναν καλά , γιά τυφλούς που βρήκαν το φως τους , και πολλά άλλα , που κυκλοφορούσαν από παρέα σε..παρέα , και φυσικά ανέβαζαν το θρησκευτικό ..συναίσθημα των προσκυνητών που με βαθειά-βαθειά κατάνυξη , παρακολουθούσαν τη θεία λειτουργία της ολονυχτίας…

Παραπίσω από μας , μιά χαροκαμένη μάνα , κρατούσε το παιδάκι της , μικρότερο από μένα , γύρω στα 4-5 , ατην αγκαλιά με στοργή , ενώ εκείνο συνέχεια έκλαιγε , χωρίς όμως να λέει ούτε μιά λέξη , ούτε μιά κουβέντα , κι’ απ’ότι μάθαμε δεν μιλούσε , και γι’αυτό και τό’χε φέρει η καυμένη η μάνα , γιά να το βοηθήσει η Παναγιά , κι’ άλλες ..κι’ άλλες πολλές περιπτώσεις , που μαθαίναμε , όσο περνούσε η ώρα και προχώραγε η νύχτα , όσο γιά ..ύπνο , δεν ήταν δυνατόν ούτε να σκεφτεί κανείς κάτι τέτοιο , με τις συνθήκες που επικρατούσαν μέσα στην εκκλησία ..

Μέσα λοιπόν στο διαρκές ..βουητό , τους ψίθυρους , τις φωνές , τα κλάματα των παιδιών και την αφόρητη ζέστη , ήταν πολύ δύσκολο να παρακολουθήσει κανείς και τις ψαλμωδίες , γιατί τότε , δεν υπήρχαν , ευτυχώς , μικροφωνικές εγκαταστάσεις , γι’ αυτό μας έκανε μεγάλη εντύπωση , όταν κάποια στιγμή ακούσαμε ένα ..ψίθυρο : έρχεται ο δεσπότης , κι’ αμέσως έγινε νεκρική..σιγή , απόλυτη σιγή , λες κι’ όλοι έχασαν ταυτόχρονα τη φωνή τους , αμέσως εμφανίστηκε στην ωραία πύλη , ο Αθανάσιος , σχεδόν εξαγριωμένος , κατακόκκινος , φωνάζοντας : Δεν ντρέπεστε , μαζευτήκατε εδώ και φωνάζετε , και πολλά και …διάφορα , που έκαναν τους προσκυνητές , κυριολεκτικά , να..παγώσουν , και συνέχισε , διακόπτοντας τη λειτουργία , ενώ οι έρμοι οι παπάδες , έμειναν κάγκελο , αν και τον γνώριζαν καλά-καλά , όπως επίσης και οι προσκυνητές , λίγο-πολύ , αλλά στη συνέχεια δόθηκε η..χαριστική βολή , κάτι που εξήντα περίπου χρόνια ..κουβαλάω στην παιδική μου , τότε , ψυχή , κι’ ακόμα δεν μπορώ , όυτε να το…καταλάβω , αλλά και περισσότερο να το..συγχωρήσω .

Μέσα λοιπόν στο ξέσπασμά του , ο δεσπότης , γνωστός γιά την αθυροστομία του , συν τοίς..άλλοις , εκστόμισε κι’ αυτή τη φράση , που την άκουσα ολοκάθαρα και μούρθε …κεραυνός :…μαζευτήκατε εδώ μέσα και..κλάνετε …

Πάγωσα , όπως και όλοι , βέβαια η διαπίστωση αυτή δεν απείχε και πολύ απ’ την πραγματικότητα , όχι , αλλά ο τρόπος που ειπώθηκε αυτή η φράση , ο χώρος και ο χρόνος , αλλά κυρίως ο άνθρωπος που την είπε , εμένα με συγκλόνισαν , κυριολεκτικά πάγωσα , κουβαριάστηκα φοβισμένος στην αγκαλιά της μάνας μου , που κι’ αυτή , όπως και όλοι τριγύρω , έμειναν αποσβολωμένοι ..μουδιαμένοι , όλοι δεν πιστεύαμε στ’ αυτιά μας…κι όμως ήταν μιά..πραγματικότητα..

Μιά πραγματικότητα , φίλοι μου , που κατέστρεψε , σε μένα τουλάχιστον , όλη την κατανυκτική ατμόσφαιρα και διάθεση , που είχε δημιουργηθεί , παρόλες τις δυσκολίες , τόσες ώρες μέσα στην εκκλησία , ανάμεσα στον κόσμο που προσευχόταν , σταυροκοπιόταν κι’ έκανε συνέχεια ..μετάνοιες , δεν κξέρω , μπορεί η ανίδρασή μου να ήταν υπερβολική , μπορεί..μπορεί , πολλά μπορεί , πάντως δεν πείμενα ποτέ πως θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο , μέσα στην εκκλησία μάλιστα…και πιστεύω πως και σήμερα να συνέβαινε , και στην ηλικία που βρίσκομαι , πάλι η αντίδρασή μου θα ήταν η ίδια..

Απογοητευμένος , κομματιασμένος..κυριολεκτικά , αφού κάτι έσπασε μέσα μου , και κουρασμένος , φυσικά , απ’ όλη την ταλαιπωρία της μέρας , αποκοιμήθηκα , δεν μπορώ , και μετά από τόσα χρόνια τώρα , πόση ώρα κοιμήθηκα , αλλά κάποια στιγμή , προς το πρωί , πετάχτηκα απ’ τον ύπνο , η εκκλησία είχε..ξεσηκωθεί απ’ τις φωνές των προσκυνητών , μιά απίθανη οχλαγωγία , φωνές , ψαλμοί , κλάματα , προσευχές και μιά η επωδός :…μίλησε ..μίλησε ..θαύμα..θαύμα..μίλησε …

Καθώς πετάχτηκα , απ’ τον ύπνο , είδα τη μάνα μου κι’ όλους τριγύρω , να σταυροκοποιούνται και να κλαίνε , φωνάζοντας ..Θαύμα…θαύμα..μίλησε το παιδάκι…κι’ όλοι κοίταζαν πίσω μας , πρός το παιδάκι , που ανέφερα πριν , όλοι δε είχαν πέσει απάνω να δούν το θαύμα , ν΄ακούσουν το παιδί , ενώ η έρμη η μάνα τους φώναζε , έκλαιγε , προσευχόταν σε μιά κατάσταση..έξαλλη …

Δεν έμαθα ποτέ , ούτε το όνομα του παιδιού , ούτε από που ήταν , όπως επίσης δεν μπόρεσα να πλησιάσω , μέσα στην ..αναταραχή , γιά να δω με τα μάτια μου και φυσικά ν’ ακούσω με τ’ αυτιά μου το παιδίνα ..μιλάει , το γεγονός αυτό όμως είχε περιορίσει τις άσχημες εντυπώσεις απ’ το προηγούμενο περιστατικό με το δεσπότη , απάλυνε κάπως την απογοήτευση και την…θλίψη μου , δεν την εξάλειψε όμως , γιατί είναι , ακόμα και τώρα , ένα..αγκαθάκι στην ψυχή μου………Κ.-

Αθήνα , 1947 η 1948 , τετράχρονος η πεντάχρονος , τότε στο Νοσοκομείο Παίδων , από αριστερά ο αγαπημένος μου πατέρας , ξαδέρφες της μάνας μου που με ‘χει αγκαλιά , ο αδερφός μου Γιώργος , κι’ ο αδερφός της μάνας μου Γιώργος Κάρλος . Η αρρώστεια μου αυτή , ήταν η ατία να με..τάξει η μάνα μου στην Παναγία την Κουτσουριώτισσα και ..φυσικά να ζήσω όλα όσα σας διηγήθηκα παραπάνω .

Καλό σας ξημέρωμα…….Κ.-

ΣΤΟΝ…ΑΓΝΩΣΤΟ ΕΡΩΤΑ…

2009-10-18T23:18:00.001+03:00

Πόσα τραγούδια , έτσι ..βουβά σου τραγουδάω ,

τις ώρες που με πνίγει η ..μοναξιά ,

αδειάζω , λες , και στο κορμί μου δε χωράω ..

άδειος ο κόσμος , δίχως τη δική σου συντροφιά ..

* *

Όταν μου λείπεις , σκοτεινιάζει ο ουρανός μου,

και τη ζωή , την πνίγει μαύρη συννεφιά ,

χίλια σου λέω λόγια απελπισμένα , μοναχός μου ,

στης μοναξιάς μου τη βουβή τη..συντροφιά .

* *

Πως τάχα να πιστέψεις τα τραγούδια ,

που κάθε στίχος , είν’ το κλάμα της καρδιάς ,

πως να σου δώσω της ψυχής μου τα λουλούδια ,

αφού 'σύ πάντα , βιαστικά με..προσπερνάς..

* *

Μόνο τις νύχτες , στα όνειρά μου σ’ αντικρίζω ,

τη γεύση των φιλιών σου , δεν τη γνώρισα ποτέ ,

ούτε το χρώμα των ματιών σου , δεν γνωρίζω ,

μεγάλε ..άγνωστε , ερωτά μου..μυστικέ.....Κ.-

Αθήνα 17-18 / 10 / 2009

Ο ΜΠΑΡΜΠΑ ΜΗΤΣΟΣ , Ο…ΓΑΪΔΑΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΙΑΤΡΙΚΟ ..ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ !!!

2009-10-18T23:15:00.000+03:00

ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

Την παλιά ..ονειρεμένη και νοσταλγική Λιδορικιώτικη εποχή , με τα..δέκα ραφτάδικα και τις άλλες τόσες..ταβέρνες , εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ‘60 , που θα πρέπει να ήταν απ’ τις καλύτερες μεταπολεμικές , τουλάχιστον , περιόδους του χωριού μας , το Λιδορίκι αγαπημένοι μας φίλοι , είχε δυό “ τσοπάνηδες “ η..” μαναράδες “ , όπως τους λέγαμε , και φυσικά δεν εννοούμε τους …επαγγελματίες τσιπάνηδες , που είχαν κοπάδια απόζωντανά , πρόβατα και γίδια , όοοχι , αυτοί οι τσοπάνηδες φύλαγαν , η μάλλον..απασχολούσαν , όλη τη μέρα τις οικόσιτες γίδες , κατσίκες..πρωτευουσιάνικα , έτσι ώστε ν΄απελευθερώνονται οι νοικοκυράδες , γιά να μπορούν να πηγαίνιυν στα χωράφια , στα..πρόβατα και να κάνουν και τις σπιτικές δουλειές , οι τσοπάνηδες λοιπόν ήταν κάτι σαν τις..baby ..sitters , έκαναν δηλαδή goat..sitting , όπως λέμε..μπέϊμπι..σίτινγκ …προχωρημένα πράγματα δηλαδής…

Μεταπολεμικά λοιπόν , τσοπάνηδες στο χωριό μας ήταν , ο Αποστόλης Κωστοπαναγιώτου και ο Μήτσος Τσιάντας , Λιδορικιώτες κι’ οι δυό , που έκαναν την ίδια ακριβώς δουλειά , αλλά ήταν τελείως..διαφορετικοί άνθρωποι , ο μπάρμπα Αποστόλης λιγόσωμος , λιγομίλητος , καλοσυνάτος αλλά ..άγνωστος στην..αγορά , δουλειά –σπίτι , σπίτι..δουλειά , πολύτεκνος , είχε πέντε παιδιά , η μάλλον είχε τρία παιδιά και δυό..κορίτσια , ακριβώς..αντίθετος , ήταν ο μπάρμπα Μήτσος , ψηλός , με μαύρα σγουρά μαλλιά , πολύτεκνος κι’ αυτός , είχε ένα γιό και τρεις , αν δεν κάνω λάθος θυγατέρες , αυτ’ο και το..επάγγελμα , ήταν τα κοινά ..στοιχεία τους , γιατί ο μπάρμπα Μήτσος , ήταν άνθρωπος της..αγοράς , και κυρίως της ταβερνούλας , και δόξα τω..Θεώ , το χωριό μας είχε τότε..μπόλικες …

Οι αξέχαστοι λοιπόν φίλοι μας , κάθε πρωί , περνούσαν απ’ τα σπίτια , και ..βαρώντας τις..καραμούζες τους , μάζευαν τις γίδες και τις πήγαιναν γιά βόσκημα , σε κοντινές περιοχές , έξω απ’ το χωριό , όπου δηλαδή επιτρεπόταν , προσέχοντάς τες , μη μπουν σε χωράφια σπαρμένα και κάνουν ζημιές , απασχολούσαν , δηλαδή, …παραγωγικά τα ζωντανά , όλη μέρα , κι’ αργά τ’ απόγευμα , τις έφερναν πίσω , ακολουθώντας την ακριβώς…αντίστροφη..πορεία..

Από κει και..πέρα , χωρίζονταν οι δρόμοι των φίλων μας , ο μπάρμπα Αποστόλης , μόλις τελείωνε τη…βάρδια του , μαζευόταν στο σπίτι , ενώ αντίθετα ο μπάρμπα Μήτσος , τότε ..άρχιζε τις..δραστηριότητές του , πως ; Είναι πολύ-πολύ..απλό..

Αφού παρέδινε τις..γίδες , πήγαινε στο σπίτι το γάϊδαρό του , που ήταν η πιστή..καθημερινή του συντροφιά , και κάθε απόγευμα τον φόρτωνε με πουρνάρια η ξύλα , που μάζευε , την ώρα της βοσκής , και αφού ..απελευθερωνόταν , κατέβαινε στην..αγορά..

Ξεκίναγε , συνήθως , απ’ την ταβέρνα του Πέτρου του Κοράκη , που ήταν στο ισόγειο του Ανεστέϊκου , απέναντι απ’ την , τότε , αστυνομία και το Κασσιδέϊκο , βέβαια όποιος και να πέρναγε εκείνη την ώρα έξω απ’ την Κορακέϊκη ταβέρνα , δύσκολα θα ..κρατιόταν και δεν θα ‘μπαινε μέσα , γιατί ; Μα γιατί οι..μοσχοβολιές , απ’ τους μαγειρευτούς μεζέδες , που έρχονταν από μέσα , απ’ την κουζίνα , ανακατωμένες με την..ευωδιά των κοκορετσιών και των..σπληνάντερων , που σιγοψήνονταν στην ψησταριά , που ήταν απόξω , στο πεζοδρόμιο , του..σπαγαν τις μύτες , ..φράγμα..αδιαπέραστον…

Καθημερινά , οι Λιδορικιώτικες ταβέρνες είχαν τις..τακτικές , αλλά και τις..εκτακτες οινο..συνεδριάσεις , στις οποίες παρευρίσκονταν , τακτικά και..μόνιμα μέλη , αλλά και..έκτακτα η..αντεπιστέλλοντα , από ..άλλες δηλαδή γαβέρνες του χωριού , ο μπάρμπα Μήτσος βέβαια , ήταν τακτικό μέλος στου Κοράκη και του Κουτσούμπα , και ..έκτακτο η..αντεπιστέλλων σ’ όλες τις..άλλες..

Στου Κοράκη , “ ΟΙΝΟΚΡΕΩΠΩΛΕΙΟΝ “ τα ..πέντε Φ , είχε ..μόνιμα δικό του..στασίδι , όπως έμπαινες μέσα , αριστερά απέναντι , πλάϊ στο άνοιγμα – πόρτα , που έμπαινες στην κουζίνα , δίπλα στο ψυγείο των κρεάτων , εκεί λοιπόν΄..’αραζε , συνήθως μονάχος , έπινε το..κατοσταράκι του , και έπαιζε..παραπονιάρικους σκοπούς , απροσδιόριστους βεβαίως..βεβαίως , με τη..φλογέρα του , το…” καλάμι “ , όπως το ‘λεγε..

Μιά από τα..ίδια , γινόταν και στην ..Κουτσουμπέϊκη ταβέρνα , και εκεί , καθόταν πάλι αριστερά , όπως έμπαινες , στο βάθος , μπροστά απ΄το ψυγείο-βιτρίνα που είχε ο μπάρμπα Γιώργος , ο ταβερνιάρης..και όπως είπαμε , και ..εδώ , συνήθως..μόνος ..αλλά το..καλάμι ..καλάμι , δεν απόλειπε ποτέ , ποτέ των..ποτών..και όταν η Κορακέϊκη κρασοκατάνυξη τέλειωνε νωρίς , τράβαγε κατά το..Κουτσουμπέϊκο , και…αντιστρόφως , το ‘χε…δίπορτο , γιά να μην πούμε..πολύ..πορτο , αφού οι ταβέρνες ήταν..δέκα..

Κάποιο βράδυ λοιπόν , έτυχε στου Κουτσούμπα να ..συνεδριάζει και η δική μας παρέα , οι δυό κτηνίατροι που υπηρετούσαν , τότε , στο Λιδορίκι , ο αξέχαστος Λουκάς Αναγνώστου , γνωστός μας και από άλλες ..Λιδορικιώτικες ιστορίες , και ο Νίκος Τάσσιος , ο Λουκάς ήταν ο..απερχόμενος , υποτίθεται , γιατί προσπαθούσε να πάει προς..Λαμία , και ο Νίκος ο..ερχόμενος , ο νέος , κοινό τους στοιχείο , εκτός της..ιδιότητας , ήταν το ότι ήταν κι’ οι δυό..Ιταλοτραφείς , είχαν σπουδάσει στην Ιταλία , και την παρέα συμπλήρωνε η..ταπεινότης μου ..

Εκεί λοιπόν , που καλοπερνάγαμε , γιατί είναι αλήθεια πως ο μπάρμπα Κουτσούμπας έφκιαχνε μεζέδες..μούρλια , άλλο πράμα , ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο μπάρμπα Μήτσος αλλά σε..άθλια κατάσταση , και φυσικά όχι απ’ το..πιοτό , όοοχι , τέτοια προβλήματα δεν τα ‘χε , όχι ήταν σε κακό ..χάλι , τα μάτια του βουρκωμένα και..κατακόκκινα , αν και πάντα ‘ετσι ήταν , και κυριολεκτικά ..σερνόταν , όλοι πιστέψαμε στην αρχή , πως ο μπάρμπα Μήτσος , έτσι όπως τον βλέπαμε..λιώμα , είχε..ξεφύγει ..τελείως , γιατί , κακά τα ψέματα , τον είχαμε πολλές φορές σς..έκρυθμες ..καταστάσεις , αλλά έτσι..ποτέ..

Και ενώ περιμέναμε όλοι , να..τραβήξει γιά το..στασίδι του , γιά το..συνηθισμένο του..στέκι , λαθέψαμε , όοχι , ήρθε κατ’ ευθέιαν στο τραπέζι μας , και κυριολεκτικά ..σωριάστηκε σε μιά καρέκλα ..

Τα ..χάσαμε , κι’οταν μάλιστα άρχισε να μας μιλάει..μείναμε , απευθύνθηκεστους..γιατρούς , με απελπισμένο , παρακλητικό ύφος , δακρυσμένος , χάλια , κάρφωσε τα κοκκινισμένα του μάτια στο Λουκά , ψιθυρίζοντας : …Ο..γάϊδαρός μ’ γιατρέ , ο..γάϊδαρός μ’…

Τι έπαθε ο γάΪδαρός σου , μπάρμπα Μήτσο ; Τον ρωτήσαμε όλοι μαζί , τι έγινε ; Τι έπαθε ;

Tουν ..χάνου ορέ παιδιά , τουν..χάνου…

Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους , οι..γιατροί , και ο Λουκάς , σαν..μεγαλύτερος , ξαναρώτησε : Tι έγινε , μπάρμπα Μήτσο ; Τι έπαθε ο γάϊδαρος ;

Ki’ o μπάρμπα Μήτσος , μισοκλαίγοντας , άρχισε να λέει , τουν..χάνου , τουν..χάνου , δε μπουρεί να ..καταπιεί , έχ’ στου λιμό..ένα..γουρμπούλ’…κι ..κουντανασαίν΄…

Στα πολλά..στα ..λίγα , εξήγησε , με τα χίλια ζόρια , στους γιατρούς , πωςό γάϊδαρος , έβγαλε ξαφνικά στο λαιμό του ένα ..γουρμπούλι , ένα..όγκο δηλαδή και δεν μπορεί να..καταπιεί..

Τον ρώτησαν πόσες μέρες το έχει , και τους απάντησε , πως μέχρι το μεσημέρι , ήταν καλά , και πως τ’ απόγευμα ..φύτρωσε το..γουρμπούλι , βέβαια ο Λουκάς με το Νίκο κοιτάχτηκαν περίεργα , κι’ ο Λουκάς , βιάστηκε να ..γνωματεύσει , όγκος , λέει , όγκος στο λαιμό , αλλά μη στενοχωριέσαι μπάρμπα Μήτσο , πρωί-πρωί , φέρτον στο κτηνιατρείο να τον..χειρουργήσουμε ..

Ο Νίκος , τότε , είπε πως δεν είναι δυνατό μέσα σε λίγες ώρες να..φύτρωσε όγκος στο λαιμό , και πως κάτι άλλο συμβαίνει , ο Λουκάς επέμενε , γιά ..χειρουργείο , και σαν ..παλιότερος , αλλά και..προϊστάμενος , επικράτησε η ..άποψή του , καθυσήχασαν όσο μπορούσαν τον μπάρμπα Μήτσο , που ήταν..απαρηγόρητος , κι’ ο καϋμένος , έφυγε σέρνοντας τα πόδια του , ενώ ΄γιά την άλλη μέρα , πρωί-πρωί , είχε ορισθεί το…χειρουργείο..

Φεύγοντας ο μπάρμπα Μήτσος , άρχισε η..ιατρική σύσκεψη , παρόντος και εμού , έλεγε ο Λουκάς , έλεγε ο..Νίκος , χωρίς φυσικά κανένας τους να έχει δει τον…ασθενή , τελικά αποφασίσθηκε να γίνει η επέμβαση το πρωί…

Σε όσα μέχρι στιγμής σας περιέγραψα , ήμουν ..αυτόπτης ..μάρτυρας , και πολύ θα ‘θελα να παρευρεθώ και στο..χειρουργείο , αλλά βλέπεις , είχα και δουλειά την άλλη μέρα , βέβαια με έτρωγε η..ανυπομονησία , για το τι θα γινόταν την άλλη μέρα , γι’ αυτό φεύγοντας απ’ την ταβέρνα για τα σπίτια μας , παρακάλεσα και τους δυό ..χειρουργούς , να με ενημερώσουν αμέσως , την άλλη μέρα , γιά το τι έγινε…

Πράγματι , κάποια στιγμή , εμφανίσθηκε ο Νίκος στην Τράπεζα , και μου εξήγησε το τι ακριβώς έγινε , καταστεναχωρημένος φυσικά , αφού , όπως μου εξήγησε , ο καϋμένος ο γαϊδαράκος δεν..άντεξε , και..ψόφησε..αυτ’ο όμως που συγκλόνισε , και τους γιατρούς , αλλά και μένα , όταν μου το είπε ο Νίκος , είναι το πως αντέδρασε ο μπάρμπα Μήτσος , όταν είδε το γάϊδαρό του να…ψυχομαχάει , να…φεύγει..

Κωμικο..τραγική η εικόνα , όπως μου την περιέγραψε , ο γάϊδαρος , μετά την επέμβαση , δεν άντεξε , όπως ήταν και..γεράκος , και άρχισε να ..ψυχομαχάει , κι’ ο μπάρμπα Μήτσος ..εκεί , από πάνω κλαίγοντας να ..λέει , και τι δεν του έλεγε , λες και ήταν ..άνθρωπος , κι’ αφού πιά..ξεψύχησε , ‘οπως ήταν παράμερα , ξέσπασε στο κλάμα και με παράπονο , λες και προσπαθούσε να δικαιολογηθεί , έλεγε στον πεθαμένο..γάΙδαρό του : …Tι να σου κάνω ; Ότι μπορούσα να κάνω το ‘κανα , τι παραπάνω να ‘κανα , δυ’ο..γιατρούς σου ‘χα…καιτο κλάμα..ποτάμι..

Εκείνο όμως που σόκαρε τους ..γιατρούς , και κυρίως το Νίκο , που είχε..αντιρρήσεις , γιά την επέμβαση , ήταν όταν αποκαλύφθηκε , πως ο ..κακο..ήθης όγκος , δεν ήταν παρά ένα μικρό σφουγγαρένιο μπαλάκι , από αυτά τα..σπογγώδη , που χοροπηδούσαν όταν τα πετάγαμε κάτω , και που , προφανώς , ο καϋμένος ο γαϊδαράκος , το ..έφαγε , όταν χαζοβοσκούσε στα σκουπίδια , και του στάθηκε στο λαιμό…

Έτσι ..έφυγε ο φιλαράκος του μπάρμπα Μήτσου , ο πιστός του καθημερινός..σύντροφος , κι’ ο καϋμένος ο μπάρμπα Μήτσος ..κουρέλι , απαρηγόρητος , πέρναγε κάθε πρωί ..σέρνοντας τα ..πόδια του , να πάει γιά το..μεροκάματο….

Καλό σας..ξημέρωμα….Κ.-

ΠΩΣ…

2009-10-18T02:49:00.000+03:00

Πως να σου τραγουδήσω , που η ψυχή μου είναι άδεια..

πως να σου ψιθυρίσω , αυτά που θέλω να σου πω ,

σαν ..οπτασία χάνεσαι , και φεύγεις στα σκοτάδια ,

κάθε φορά , που στα όνειρά μου προσπαθώ για να σε δω..

* *

Πως να σ’ ονειρευτώ τις νύχτες του χειμώνα ,

στης καταιγίδας τον κυκλώνα , πως να κρατηθώ ,

έρμαιο του ανέμου , λες , σαν μαραμένη ανεμώνα ,

με.. παρασέρνεις , σ’ άλλο τόπο , ξένο..μακρινό..

* *

Πως να ..δακρύσω , τους καϋμούς σου να γιατρέψω ,

να κλάψω , να πονέσω , αντί γιά σένα , όταν πονάς ,

χίλιους θανάτους , είν’ ακόμα , μπορετό ν’ αντέξω ,

γιά να ‘σαι πάντα ..ευτυχισμένη , να ..γελάς..

* *

Μα πως ν’ αντέξω , τόση πίκρα , τόσο ..πόνο ,

πως να περάσω , μιά ολόκληρη ζωή στη..μοναξιά ,

δεν σε συνάντησα ποτέ , μα σ’ είχα πάντα , μόνο ,

αγαπημένη στα όνειρά μου ..συντροφιά........Κ.-

Αθήνα 18-10-2009

ΕΡΩΤΑΣ …ΦΟΝΙΑΣ

2009-09-24T00:39:00.001+03:00

Χρόνια και χρόνια σε περίμενα , να ‘ρθεις σαν ..χάδι

να μου γιατρέψεις της καρδιάς κάθε πληγή ,

μα ήρθες έρωτας ..φονιάς μες στ’ όνειρό μου κάποιο βράδυ ,

και μου χαράκωσες για πάντα την ψυχή …

Tης φαντασίας , πλάνο δημιούργημα , γλυκειά οπτασία ,

πάθους , γλυκειά παραίσθηση , θανατερή ,

αντί για της αγάπης την αιθέρια , απέραντη ..ευτυχία ,

γεύση ..θανάτου , μου ‘δωσες..φαρμακερή..

Να ‘ρχεσαι , στην ψυχή κάθε φθινόπωρου ... Σεπτέμβρη ,

με της γλυκειάς μελαγχολίας τη συντροφιά ,

και γω , θα σε προσμένω πάντα εκεί , στα ..ίδια μέρη ,

που με πρωτομαχαίρωσε η δική σου η ματιά .

Δεν ξέρω , πόσα, άραγε , φθινόπωρα η καρδιά θ’ αντέξει ,

άμποτε , να’ταν το στερνό , αυτό το φετινό ,

να’ βγει απλήγωτη η ψυχή , ελεύθερη , ολόγυρα να ..τρέξει

και ν’ ανταμώσει , κάποτε , έρωτα ..αληθινό…..Κ.-

Λιδορίκι 23-8-2009

Αθήνα 24-9-2009

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ..

2009-09-06T01:38:00.001+03:00

Όταν θα σβύσουν του καλοκαιριού , οι λαμπερές οι μέρες ,

και ξεχαστούν , τ’ Αυγούστου , οι φεγγαρόλουστες βραδιές ,

του φθινοπώρου η θλίψη , με τη μοναξιά θ’αλλάξουν , πάλι , βέρες ,

λες κι’ ειν ‘ η μοίρα πάντα αυτή , στις έρημες , μοναχικές καρδιές .

Τους ήλιους σου , τους μυστικούς , που σαν θεούς τους.. λάτρεψες ,

εκεί , στου ξεχασμένου κουμαρόδασου το σκουριασμένο θρόνο ,

άμποτε , να ‘ταν μπορετό , να νοιώσεις πως και πάλι ..λάθεψες ,

πληρώνοντας το λάθος σου , κι’ αυτό , με της ψυχής τον..πόνο..

Τα νοσηρά εκείνα , του Αυγούστου , μουχλιασμένα απόβραδα ,

οπού ‘καναν τις σκέψεις να..γλυστρούν , στα νοτισμένα φύλλα ,

ενώ , της λίμνης η δροσάτη ανασεμιά , περνώντας τα..ξερόκλαδα ,

σκόρπαγε , ολόγυρα , εκείνη την παράξενη της σιωπής ανατριχίλα..

Πολλά , θυμήσου , εκεί , στον τόπο αυτό , το μυστικό κι’ αγαπημένο ,

έγραψες κι’ έσβυσες , μες στης ψυχής σου το κρυφό το καλαντάρι ,

μα ‘φηνες , τον κρυφό , παλιό σου , εκείνο πόθο , πάντα φυλαγμένο ,

προσμένοντας , του φθινοπώρου τη γλυκειά μαλαγχολιά να σου τον πάρει…..Κ.-

Aθήνα 1-5 /9/2009

XAMΟΓΕΛΑ..ΠΙΚΡΑ..

2009-08-30T00:26:00.001+03:00

Τα όνειρα που έκανα παιδί , όνειρα μείναν…

κι’ οι χειμωνιάτικες οι νύχτες , δεν ..ξημέρωσαν..κι’ αυτές ,

τόσα τραγούδια μου , θλιμμένα μοιρολόγια , λες , πως γίναν ,

αφού κανένας στη ζωή , δεν τα τραγούδησε ..ποτές..

Ξεγελασμένοι πάντα οι πιο καλοί μου οι ..φίλοι ,

με το χαμόγελό μου αυτό , που ήταν πάντα απέραντα..γλυκό ,

που να το φανταστούν , πως όλη η πίκρα της ψυχής ήταν στα ..χείλη ,

μα.. την εσκέπαζε του γέλιου εκείνο το..σεντόνι το..λευκό..

Τόσα ταξείδια..μυστικά , φρικτοί ..εφιάλτες ,

άγνωρα..συναισθήματα , που πνίγαν μέρα –νύχτα την καρδιά ,

γράμματα , ξεχασμένα ..αδιάβαστα , του παραδείσου οι..χάρτες..

δρόμοι , που θα με..λύτρωναν τυχαία , κάποια..βραδιά..

Κι’ αυτές μου οι αγάπες , σαν ποτέ τους να μην..ήρθαν ,

στην πλάτη μου δεν ένοιωσα ποτέ , του ..πάθους τις..γλυκές νυχιές..

λίγες ανάσες..βιαστικές , οι ερωτικές στιγμές μου πάντα ήταν..

ξεγελασμένος , πάντα..ξεγελούσα της ζωής μου τις..χαρές..

Παίχτης , σ’ένα καρέ σκληρό του..πεπρωμένου ,

πρόσμενα πάντα , αυτό το κάτι , το υπέροχο να ‘ρθει κάποια στιγμή ,

μ’ αλλοίμονο , χάρισμα στη ζωή , είχα πάντοτε την τύχη του χαμένου ,

ξόδεψα… άσκοπα της τύχης το στερνό μου το…χαρτί……..Κ.-

Αθήνα 29 – 8 - 2009

TA TΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΟΥ…

2009-07-19T20:08:00.001+03:00

Στη διαδικασία της συγκέντρωσης , συμπλήρωσης και ..ολοκλήρωσης της ..εμφάνισης , βρίσκεται η έκδοση της ταπεινής μας ποιητικής συλλογής , που , κατα πάσα πιθανότητα , θα έχει και τον τίτλο της ..επικεφαλίδας , εκτός αν στην έκδοση συμπεριληφθούν και κάποια διηγήματα και , ίσως , και κάποιες απ’ τις γνωστές μας πιά , “ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ “ , που πιστέυουμε , πως κάποτε , πρέπει να καταγραφούν , γιά να ..μείνουν .

Πάντως , κάπως έτσι θα είναι το εξώφυλλο ..

..και ο χρόνος περάτωσης και έκδοσης , τοποθετείται κάπου γύρω στο τέλος του χρόνου , εκεί γύρω στις γιορτές .

Επειδή πολλοί φίλοι μας , μας έχουν ρωτήσει πολλές φορές και μας ρωτάνε σχετικά , θα θέλαμε να σας πούμε , πως αυτό μας συγκινεί ιδιαίτερα , ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ , και θα σας κρατάμε ενήμερους …

Καλό σας βράδυ……..Κ.-

ΣΚΕΨΕΙΣ : Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΥΣΤΥΧΙΑ ..

2009-07-06T23:37:00.001+03:00

Πάντα πίστευα , πως οι αιτίες της ανθρώπινης δυστυχίας , ήταν οι στανοχώριες , τα βάσανα και τα πολλά προβλήματά μας , τα καθημερινά .

Όσο περνούν όμως τα χρόνια , δυστυχώς διαπιστώνει κανείς , πως πολλοί άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι , όχι απ’ τις στενοχώριες , τα προβλήματα και τα ..βάσανά τους , όχι , αλλά απ’ την..ευτυχία και την επιτυχία των άλλων ..,,Κ.-

ΚΡΥΦΟΙ ..ΠΟΘΟΙ …

2009-06-23T00:57:00.002+03:00

Όσα κι’ αν σου χαρίσει η ζωή ,

πάντα ένας πόθος σου , ανεκπλήρωτος θα μένει…

βαθειά παρα..χωμένος στην ψυχή

σαν μια σπιθούλα , μεσ’ τη στάχτη , αναμμένη .

Όσο κι’ αν είναι όμορφη η ζωή σου ,

κάποια γωνίτσα στην ψυχή θα μένει άδεια ,

συχνά –πυκνά θα τριγυρνούν στη θύμησή σου ,

κρυφοί σου πόθοι , σαν φαντάσματα τα βράδια .

Άνοιξες , καλοκαίρια και χειμώνες ,

και τα θλιμμένα δειλινά του φθινοπώρου ,

πανέμορφες , ευωδιασμένες …ανεμώνες

που μαραζώνουν μεσ’ την άπνοια του χώρου .

Για όσα απλόχερα σου χάρισε η ζωή σου ,

έχε βαθειά μεσ’τη ψυχή σου , πάντα , ευγνωμοσύνη ,

κι’ αγάπη , σ’όσους έζησαν τριγύρω σου , μαζί σου ,

πιστά , αφοσιωμένα , δείχνοντάς σου εμπιστοσύνη . ….Κ.-

Αθήνα 10-2-08

ΑΛΗΘΙΝΕΣ ..ΙΣΤΟΡΙΕΣ..ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ..ΤΡΕΛΑΣ !!!

2009-06-23T00:27:00.001+03:00

ΤΟ…ΧΑΡΤΙ…

Γράψαμε αδέρφια την άλλη φορά , γιά την έρμη την..τρυγόνα , τη νησιώτισσα γριούλα , που δεν μπορούσε , παρότι δεν ..έβλεπε καθόλου , να πάρει την ..πενιχρή , τότε τουλάχιστον , αναπηρική …συνταξούλα , γιατί δεν ήταν..σύνταξη , όοοχι , …φιλοδώρημα την είχε χαρακτηρίσει ο αξέχαστος Ανδρέας Παπανδρέου ..

Και δεν μπορούσε γιατί είχε ..απέναντί της , την..ανθρώπθνη βλακεία και την..έλλειψη..κονέ , έτσι δεν τα λένε ; Κοντολογίς δεν είχε η ταλαίπωρη ..άκρες ..όπως πολλοί και διάφοροι , που..βολεύονται …άνετα..χαλαρά..χαλαρά…

Αντιπροσωπευτική της ..άλλης πλευράς , της άλλης..όχθης , είναι η σημερινή μας ιστοριούλα , κι’ αυτή της ίδιας , χρονικά περιόδου , αλλά μη σας ξεγελάει αυτό , εν..Ελλάδι δεν έχει αλλάξει ..τίποταααα…

Κάποιος λοιπόν φίλος , γι’ αυτό δεν είναι οι ..φίλοι ; Γιά να τους κάνουμε..ρουσφέτια ; Με πήρε στο στηλέφωνο παρακαλώντας με , να ..εξυπηρετήσω κάποιον..δικό του φίλο , γιά να πάρει , τι..άλλο ; ..άδεια ταξί , όταν δεν χρεαζόταν ΑΠΟΛΥΤΩΣ καμιά παρέμβαση και από ..κανένα , και υποβάλλοντας τα δικαιολογητικά σε 2-3 , το πολύ , μέρες , την έπαιρνες..

Του εξήγησα του ..φίλου μου , να…εξηγήσει στο…φίλο του , πως δεν είναι απαραίτητη η ανάμειξή μου , και πως ήταν θέμα δυό ημερών και ..άνευ μεσολαβήσεως..

Έλα όμως που ο ..φίλος μου , ήθελε να’χει…όμηρο τον ..φίλο του , και να του αποδείξει και…εμπράκτως το πόσο ..ενδιαφέρθηκε ; Και επέμενε λοιπόν , να δεχτώ το φίλο του και να του δώσω να καταλάβει πως υπήρξε ..μέγα ενδιαφέρον από μέρους του..

Προσπάθησα πολύ , να του δώσω να καταλάβει πως όλα αυτά ε’ίνα..παραπανίσια , δεν χρειάζονται , επέμενε , δεν ήθελε να ..καταλάβει , οπότε του είπα νατον στείλει , ρωτώντας τον όμως τυελεσιγραφικά : Εφόσον έχει τα απαραίτητα ..δικαιολογητικά..

Μου έδωσε το όνομα του φίλου ΜΑΣ , πιά , και με τη σειρά μου το έδωσα στο θυρωρείο , γιά να του επιτρέψουν να μπει , το γραφείο ήταν στη Βουλή , και την άλλη μέρα , πρωί-πρωί , με ενημέρωσαν πως ο ..κολλητός μας , καταφθάνει…

Και έτσι και έγινε…

Κατέφθασε το..θωρηκτό..ΠΟΤΕΜΚΙΝ , μιά ..καρικατούρα του αξέχαστου Νίκου Ρίζου , με ..μυτερό σκαρπίνι ..αστράφτον , με το ψηλό..τακουνάκι του , λαδωμένο..καλοχτενισμένο ..μαλλί , παντελονιά..σωλήνα , με ..άψογη τσάκιση , ξυράφι , και περπατησιά…άστα να..πάνε , μισός..μισός περπάταγε , πρώτα η μιά μεριά , με το μάγκικο εκείνο..κουτσαβακίστικο.. στυλ , και μετά η..υπόλοιπη …εκινείτο δηλαδή ..τμηματικώς..

Μπαίνοντας στον προθάλαμο , όπου και η..γραμματεία , θα πρέπει να έγινε το..έλα να δεις , οι κοπέλες πρέπει να ..εξάντλησν τα αποθέματα γέλιου , όλης της επόμενης ..πενταετίας , και μόλις έφυγε από εκεί και ερχόταν με πήραν , γιά ενημέρωση λέγοντάς μου , κύριε Διευθυντά ,΄ο…Πατακιάς ..έρχεται , δεν ξέρω αν θυμάστε τον ..Πατακιά , ήταν ένας θηριώδης τύπος του παλιού Ελληνικού κινηματογράφου , που έκανε τον..άγριο , συνήθως , αδερφό , η κάτι τέτοιους , τέλος πάντων ..ρόλους , άγριους..πολύ..άγριους…

Περίμενα λοιπόν και γω να δω το…θερίο , το ..άγριο το..αιμοβόρο , οπότε σκάει μύτη το…δείγμα ..Ρίζου , γιατί γιά δείγμα του αξέχαστου Ρίζου..έδειχνε ..περιγραφή σας έκανα παραπάνω , εδώ μόνο θα συμπληρώσουμε το..ηχητικόν ..μέρος , …μέραααα , ο κύριος ..Κώστας ; Τπου απάντησα και τον κάλεσα να κάτσει..η μάλλον να..σκαρφαλώσει στην καρέκλα , γιατί βλέποντάς τον μετά , είδα πως δεν ..καθόταν , αλλά έκανε…κούνια…

Μου είπε ποιός είναι , και από ποιόν ..έρχεται , με το δικό του βέβαια..τρόπο , μισοκλέινοντας το αριστερό ματάκι του , που ήταν σαν ..νυφίτσας , και κάνοντας ταυτόχρονα με το δεξί του..χέρι , με απλωμένο τον δείκτη , εκείνη την ..πονηρή..περιστροφική κινησούλα που σημαίνει..σιωπηλά βέβαια , …καταλαβαίνεις εσύ..τώρα , και μου είπε και δυό..λεξούλες , ποιές ; αν θυμάμαι καλά : Ξέρεις..απ’ το…φίλο..

Οπότε , παιδιά της..πιάτσας και τα δυό μας , συνεννοηθήκαμε..συνωμοτικά , και προχωρήσαμε στα..παρασυνθήματα , τόπος ..καταγωγής , εξ..από Αιτωλοακαρνίας , επάγγελμα..ταρίφας κλπ…κλπ και φυσικά , φίλος ..κολλητός του φίλου μου του…κολλητού , να μη ταξεχναμε κι’ αυτά..καθότι..βασικά..

Προχωρήσαμε στο..γρηγορο , γιατί είχαμε κι’ άλλες δουλειές , λιγότερο σοβαρές απ’ αυτή , βεβαίως..βεβαίως..και μπαίνοντας στο…ψητό , τον ρώτησα ευθέως και..ευθαρσώς : Από..χαρτιά είμαστε εντάξει ; Βεβαίως..μου απάντησε , αλλά σαν κάτι να μη μου φάνηκε..καλό..καλό , και ξαναρώτησα , και η απάντηση τώρα πιά , ήταν ολίγον πιό ξεκάθαρη ..

Ναι..δηλαδής , αλλά ξέρεις …να ..

Οπότε εισήλθον..ψύλλοι εις τα..ώτα μου..

Δηλαδή ; ρωτάω πάλι εγώ…

Να ξέρεις , δεν υπάρχει το… απολυτήριο του σχολείου .

Ε..καλά , του απάντησα , θα κατέβεις ένα πρωί στην πατρίδα , ευκαιρία να δεις και τους δικούς σου και το ..παίρνεις ..

Δε..δε..καταλάβαμε καλά , όταν λέμε δεν υπάρχει να..δεν ..υπάρχει …ύστερα γι’αυτό είπαμε με τον…και μούκανε πάλι τη στροφούλα με το δαχτιλάκι , γιά να το κανονίσουμε από..δω…

Δεν πολυκατάλαβα , και τον ρώτησα, έτσι..επεξηγηματικά : Δηλαδή , πως από δω ;

Να όλο και κάποιο σχολείο δικό μας θα ‘χουμε , να πάρουμε το ..χαρτί , και να..δώκουμε και το κάτι..τις…

Εκεί βέβαια τα πράγματα άλλαξαν , μου ανέβηκε το αίμα στο..κεφάλι , αλλά..συγκρατήθηκα και ήρεμα του απάντησα , πως ούτε σχολείο δικό μας έχουμε . αλλά και να είχαμε τέτοια πράγματα δεν..γίνοντα…

Γίνονται…γίνονται , επέμεινε ο ΄..Πατακιάς , γίνονται…

Του εξήγησα πάλι , με όση υπομονή μου είχε απομείνει πλέον , πως στο φίλο είχα εξηγήσει κατηγορηματικά , πως πρέπει να υπάρχουν ΟΛΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΑ …

Κάτι..σιγομουρμούρισε..μα άμα τα είχαμε , εδώ θα ερχόμασταν ;

Εκεί βέβαια τέλειωσε και η…συνέντευξη , σε ..παγερό..κλίμα , και με το φίλο , να..ξεκαβαλικεύει την …καρέκλα , ενοχλημένος , λες και είχε πληρώσει και η δουλειά του δεν ..έγινε…

Έφυγε , λέγοντας στην έξοδο το……ραααα , το υπόλοιπο το ‘κοψε και πήγε στο καλό…

Πέρασε λίγος καιρός , και ένα πρωί παίρνω απ’ την Πλατεία Βαρνάβα , στο Παγκράτι ταξί γιά να πάω στη δουλειά , και καθ΄οδόν , κοιτάζοντας τον καθρέφτη , αντάμωσα τα μάτια της..νυφίτσας , του φίλου του…φίλου μου , με το μουστακάκι του , ποντικοουρά όπως πάντα , και με ένα..χαμόγελο περίεργο…κοιτούσε..επίμονα..με είχε γνωρίσει , όπως άλλωστε και γώ..

Μίλησε πρώτος : Δεν είσαι ο κύριος..Κώστας που…και μούκανε πάλι την κίνηση με το χέρι του , ενώ με κοιτούσε ..επίμονα…

Ναι , ναι του λέω , τι γίνεσαι , πως πάει ;

Πως..καλά , πολύ καλά , το..χαρτί το πήραμε….α…μήπως χρειασθείτε κανένα ΄..διπλωματάκι ..Πανεπιστημίου , εδώ…μαστε …και μούκλεισε το..ματάκι..πονηρά…

Δεν έτυχε να ματαξαναδώ το..φίλο του…φίλου μου , αλλά και που να τον συναντήσω ; εύκολο είναι ; Αν είχε πάρει δυό-τρία πτυχία , μπορεί να έγινε ..Διευθυντής Τραπέζης , γιατί δύσκολο είναι ;

Καλό σας βράδυ…..Κ.-

TO ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΟΥ ..ΟΝΕΙΡΟ..

2009-06-18T23:05:00.002+03:00

Χθες βράδυ έθαψα το τελευταίο .. όνειρό μου ,

μες στο σκοτάδι , ολομόναχος , στου καντηλιού το φως ,

η τελευταία πράξη παίχτηκε στο σκοτεινό δωμάτιό μου ,

έτσι απλά ..αθόρυβα , άφαντος ο ...από μηχανής ..θεός..

Με μιάς , χθες βράδυ , γέρασα ολόκληρους..αιώνες ,

όλα περάσαν μπρος στα μάτια μου , λες κι’ ήταν τωρινά ,

άνοιξες , καλοκαίρια , έρωτες και θλιβεροί χειμώνες ,

και κείνα τα όμορφα φθινόπωρα , τα μελαγχολικά ..

Όλα , το βράδυ αυτό , ήταν ..αλλοιώτικα ..μοιραία..

κι’ αυτά τα λόγια τα στερνά σου , σαν μαχαίρια ..κοφτερά ,

χάραξαν στην ψυχή μου , ανεξίτηλα , τα λόγια τα ωραία ,

που μου ψιθύριζες , τις νύχτες στα όνειρά μου τρυφερά..

Όλα χθες βράδυ , λες , πως μαγικά τριγύρω , αλλάξαν ..

κι’ αυτός ο χρόνος , που ποτέ του , δεν μας ήταν αρκετός

πέρσευε χθες , και τη βουβή μας τη γαλήνη την ταράξαν ,

ο απέραντος ο πόνος , και ο χτύπος της καρδιάς ο δυνατός ..

Χθες βράδυ , έθαψα τις τελευταίες τις ζωής μου τις ελπίδες ,

μαζί με το όνειρο , που ζέσταινα για χρόνια αγκαλιά ,

πέρασα τόσες , στη ζωή μου , συμφορές και καταιγίδες ,

μα η χθεσινή , μου σφράγισε για πάντα την καρδιά ……Κ.-

Αθήνα 14-18 / 6 / 2009

0 ΘΕΙΟΣ ΑΠ’ ΤΗΝ … ΑΜΕΡΙΚΑ ..

2009-06-13T20:27:00.002+03:00

Πολλές , πάρα πολλές ιστορίες , έχουμε ακούσει γιά τις..Ελληνοαμερικανικές..σχέσεις , γιά τους μετανάστες μας , γιά τη ζωή τους , ειδικά τα παλιότερα χρόνια , στην Αμέρικα , και όλοι σχεδόν , είχαμε κάποιο συγγενή στην Αμερική .

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως στα δύσκολα κατοχικά αλλά μετακατοχικά χρόνια , πολλά , πάρα πολλά , πρόσφεραν τα ξενητεμένα μας αδέρφια , στις εδώ οικογένειές τους , αλλά και στην πατρίδα μας γενικότερα ..

Ποιός μπορεί να ξεχάσει τα ..Αμερικάνικα δέματα , με τα ..μεταχειρισμένα έστω , αμερικάνικα ..παρδαλά ρούχα , τα καρώ..πολύχρωμα μπουφάν , τζάκετς και..πουκάμισα , κι’ ένα σωρό άλλα χρήσιμα πράγματα , που έστελναν οι συγγενείς μας , χώρια και τα…τσέκια , με τα ντόλλαρς , που την εποχή εκείνη ήταν..χρυσάφι ..πραγματικό ..

Θυμάμαι , μικρό παιδί , τότε , τη σχωρεμένη τη μάνα μου , που όταν λάβαινε γράμμα απ’ την Αμερική , είχε τριά αδέρφια εκεί , που δεν τα γνώρισε , δυστυχώς , ποτέ , έφυγαν , μαζί με τον παππού μου , γιά την Αμερική ,μπριν γεννηθεί η μάνα μου , και δεν ξανάρθαν ποτέ…κι’ όταν η καϋμένη έπαιρνε το γράμμα , απ’ το μπάρμπα Χρήστο τον Κάρλο , συνήθως , έκλαιγε ώρες..μέρες , ασταμάτητα…

Και κείνος , ο καϋμένος , με τα ..μεσοβέζικα Ελληνικά του , σου ‘δινε την εντύπωση πως..σπάραζε απ’ τον πόνο και τη νοσταλγία , κι’ όλο και κάτι μας έστελνε , δεν ήταν πλούσιος , σε..χρήμα , αλλά απ’ όσα μας έλεγαν χωριανοί μας του Σικάγου , ήταν απέραντο ..περιβόλι αγάπης και ανθρωπιάς ..όλοι το ‘χαν να το λένε ..

Ο μπάρμα Χρήστος , ασχολιόταν , μάλλον , με..επισκευές ραδιοφώνων , η κάτι τέτοιο , αλλά και κάποια περίοδο δούλευε στις επιχειρήσεις του Χρήστου Πέτρου , του Σ’νικοχρήστου , που ήταν και ξάδερφός του , σε ένα δέμα του λοιπόν , μας είχε μέσα και ένα πολύ όμορφο ρολόϊ ξυπνητήρι BIG BEN , είχε γκρί σκούρο χρώμα και δείχτες με..φώσφορο , που πρασίνιζαν λίγο μέσα στο σκοτάδι , τρέλα..πραγματική…πανέμορφο..

Το είχα..καπαρώσει εγώ το ρολόϊ , βέβαια το χρησιμοποιούσε η μάνα μου γιά να ξυπνάει , νύχτα , γιά να πάει στο μαγαζί , αλλά εγώ το είχα στην καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι μου , γιά να ξυπνάω νωρίς να διαβάζω , όταν είχαμε διαγωνισμούς η εξετάσεις…τον πρώτο δε καιρό , ξενύχταγα παρακολουθώντας τους φωτισμένους δείχτες , και ιδιαίτερα το..λεπτοδείχτη , που έκανε εκείνα τα..μικρά – μικρά πηδηματάκια..

Δυστυχώς o μπάρμπα Χρήστος έφυγε απ’ τη ζωή , χωρίς ν’ αξιωθεί να έρθει στην πατρίδα , να τον γνωρίσουμε και να μας γνωρίσει , και περισσότερο η μάνα μου , που τόχε καϋμό , τρία αδέρφια της στην Αμερική , έφυγαν απ’ τη ζωή , χωρίς να τα γνωρίσει…

Όλοι σχεδόν είχαμε κάποιο ..μπάρμπα στην Αμερική , και κάποιοι είχαν και αδέρφια , η και γονείς , και βλέπαμε τη χαρά τους όταν έρχονταν καμιά φορά , χώρια που ..βλέπαμε και τα..χρωματιστά ρούχα , και ζηλεύαμε , λίγο το ‘χεις να φοράς Αμερικάνικα ρούχα ;..παρδαλά ;

Έκτός όμως απ’ τα αδέργφια της μάνας μου , είχαμε στην Αμερική , και τα ξαδέρφια μου τα Καψαλάκια , τον Γιάννη και τον Κώστα , τα παιδιά του μπάρμπα μου του Σπύρου , αδερφού του πατέρα μου , που πήγαν βέβαια πολύ αργότερα στη Αμερική , είχαμε ακόμα και ένα άλλο συγγενή μας , τον θείο Παναγιώτη , Πητ Κάρλος , αδερφό του παππού μου , με τον οποίο είχαμε πολύ..αραιά επικοινωνία , καμιά κάρτα , Χριστούγεννα – Πάσχα ,κάτι τέτοιο…

Ώσπου κάποια μέρα πήραμε ένα γράμμα , Αμερικάνικο , απ’ τον μπάρμπα Παναγιώτη , που μας έγραφε πως έρχεται , επί τέλους , στην Ελλάδα , να μας δει , και να γνωριστούμε..

Μεγάλος , πολύ μεγάλος στα χρόνια ο μπάρμπας , η μάλλον ο ..παππούς μου , με παιδιά και εγγόνια μεγάλα , θα ερχόταν με τη γυναίκα του , την θειά Αγγελική , αν δεν κάνω λάθος , και θα έμεναν κάποιες μέρες μαζί μας στο χωριό , στο Λιδορίκι , και μετά θα πήγαιναν και στο χωριό της γιαγιάς , κάπου στην Πελοπόννησο ..

Βέβαια κανένας μας δεν τον γνώριζε , αλλά η συγκίνηση που θα γνωρίζαμε τον αδερφό του παππού μου , ήταν μεγάλη , αν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι εγώ δεν γνώρισα ούτε παππούδες ούτε ..γιαγιάδες , και το είχα..μεγάλο παράπονο…

Και έφτασε η μεγάλη μέρα , που θα ερχόταν ο παππούς , με τη συγκοινωνία φυσικά , που τότε ήταν λιγάκι ..ταλαιπωρική , αφού το ταξείδι Αθήνα – Λιδορίκι , ήταν μιά..ημερήσια ..εκδρομή , θυμάμαι , φεύγαμε απ΄το χωριό το πρωί και φταναμε στην Αθήνα , απ’ τον παλιό πάντα δρόμο…βραδάκι , τόοοοσο..γρήγορα ..

΄Εφτασε λοιπόν η μέρα , και την συνηθισμένη ώρα , που ερχόταν η…Αθήνα , έτσι λέγαμε τότε , εμείς όλοι παραταγμένοι , ο πατέρας μου βέβαια δεν ζούσε , μπροστά στο μαγαζί μας , στο Αλωνάκι , όπου ήταν και το πρακτορείο των λεωφορείων , καλοκαίρι ήταν το λεωφορείο γεμάτο , αλλά μέσα στον κόσμο ξεχωρίσαμε τρεις..Αμερικάνους !!!

Δυό άντρες και μιά γυναίκα , ε..υποθέσαμε πως οι δυό τουλάχιστον ήταν οι..δικοί μας , και δεν πέσαμε έξω , ον παππούς κι’ η γιαγιά ήταν μικρόσωμοι , ενώ ο άλλος ο κύριος ήταν λεπτός κια ψηλός , αλλά έδειχναν πως ήταν φίλοι και όταν πλησιάσαμε και ρώτησε η μάνα μου , είχαμε ..έκρηξη δακρύων και ..συγκίνησης , και δικαιολογημένα…

Μπήκαμε στο μαγαζί , τους κεράσαμε αναψυκτικά ..Καβούνη , Αμφίσσης , ελαφρώς ..δροσερά , από ψυγείο..πάγου , καταλαβαίνετε , και αρχίσαμε να τα λέμε..

Ο μπάρμπα Πα ναγιώτης , σε μιά στιγμή , είπε στη μάνα μου , αν’ψιά να σου πω..κάτι ιδιαιτέρως ; Σηκώθηκαν και μπήκαν μέσα στο ετργαστήριο , που φκιάχναμε τα γλυκά , κάτι είπαν καιγύρισαν αμέσως με φανερή τη χαρά και την ικανοποίηση , γυρνώντα ο μπάρμπας μου είπε στο φίλο του , ο..κευ , μπόυ , θα μείνουμε εδώ απόψε και αυριο..μεθαύριο φεύγεις γιά το χωριό , και μας σύστησε το φίλο τους , που ήταν κι’ αυτός χρόνια στην Αμερική , δεν είχε οικογένεια , και όπως μας είπε μετά , με απέραντη χαρά , θα έμενε πιά μόνιμα στην Ελλάδα , στο χωριό του , κοντά στο Λιδορίκι , όνομα και μη..χωριό , στα ανίψια του , στα παιδιά της αδερφής του , που τον περίμεναν πως και..πως..

Πήγαμε στο σπίτι , τακτοποιήθηκαν , τακτοποίησαν τα πράγματά τους , και νωρίς – νωρίς το βράδυ , κάτσαμε στη βεράντα , στη δροσιά , φάγαμε και οι μεγάλοι τα λέγανε , και φυσικά η μάνα μου είχε πολλά να πει με τον μπάρμπα μας , που πρωτη φορά τον βλέπαμε..μεγάλη η χαρά όλων , που βρίσκονταν στην πατρίδα , ο δε φίλος , έπλεε σε πελάγη ευτυχίας , που επί τέλους ερχόταν στην πατρίδα , αλλά κυρίως που θα έμενε πιά γιά πάντα εδώ , στο χωριό του , μαζί με τους αγαπημένους του συγγενείς …

Εδώ όμως θα πρέπει να σας πω , πως ούτε ο μπάρμπας μας ήταν ..πλούσιος , αλλά απ’ ότι φαινόταν , ούτε και ο φίλος του , αυτό φαινόταν ολοκάθαρα…

Όλο το βράδυ , οι φίλοι τα λέγανε , και ο μπάρμπας μου ..μακάριζε το φίλο του που επί τέλους πραγματοποιεί το όνειρό του , να μείνει το υπόλοιπο της ζωής του στο χωριό του , και κείνος..κρυφοκαμάρωνε με ολοφάνερη χαρά..

Ξέχασα να σας πω , πως μοιράστηκε και η ..Αμερικάνικη ..βοήθεια , τσίχλες , και κάτι άλλα πραγματάκια , και απ’ ότι ειπώθηκε την άλλη μέρα το απόγευμα ο φίλος θα αναχωρούσε με το αυτοκίνητο της..γραμμής , ημι..φορτηγο..λεωφορείο παρακαλώ , γιά το χωριό του..δεν δεχόταν να μείνει κι’ άλλη μιά μέρα , παρ’οτι κι’ο μπάρμπας και η μάνα μου επέμεναν , βιαζόταν να πάει στο..χωριό του , ανυπομονούσε ο άνθρωπος…

Έτσι λοιπόν και έγινε , την άλλη μέρα το μεσημέρι ο φίλος μας δακρυσμένος που θ’ αποχωριζόταν τους φίλους του , αλλά γεμάτος χαρά έφυγε γιά το χωριό του…

Εμείς , λέγαμε ..λέγαμε , η μάνα μου ρωτούσε συνέχεια γιά τ’ αδέρφια της , τα δυό ζούσαν ακόμα τότε , είδαμε φωτογραφίες απ’ την οικογένεια του μπάρμπα , μας είπε και παλιές ιστορίες με τον παππού μου , τον αδερφό του και πέρασε η βραδιά…

Την άλλη μέρα όμως , σαν ξημέρωσε , μας περίμενε η μεγάλη…έκπληξη …

Με το..λεωφορειο..φορτηγό , εμφανίσθηκε ο φίλος , που χθες είχε φύγει γιά το χωριό του , η μάνα μου όταν τον είδε..τα ‘χασε..εκείνος ήταν φανερά εκνευρισμένος , αλαφιασμένος θα λέγαμε , και έλεγε στη μάνα μου να τον πάει στον Πητ , τι να κάνει και η μάνα μου , παρότι ήταν πολύ πρωί , τον πήγε στο σπίτι και ξύπνησε τους δικούς μας ..

Εκείνοι βέβαια με τη σειρά τους ,τα ‘ χασαν , βλέποντας.. φάντη μπαστούνι μπροστά τους , πρωί-πρωί , το φίλο τους , κάτι είπαν βιαστικά , και κλείστηκαν στο δωμάτιό τους , ενώ εμείς , δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τίποτα , μαύρα ..σκοτάδια ..τα είχαμε και μεις..χαμένα..

Πήγαμε , με τη μάνα μου στο μαγαζί , αλλά μας έτρωγε η..έγνοια , και η ..περιέργεια βεβαίως..βεβαίως , γιά το τι συμβαίνει , γιατί ήταν ολοφάνερο πως κάτι συνέβαινε , κάτι δεν πήγαινε καλά…και περιμέναμε το βράδυ , να καθαρίσει το …τοπίο , γιατί τότε θα είχαμε χρόνο γιά κουβέντα και ενημέρωση , εγώ βέβαια , περίεργος , πεταγόμουνα , που και που , στο σπίτι , μήπως και πάρω..χαμπάρι τι γίνεται , αλλά εκεί γίνονταν ..συζητήσεις..κεκλεισμένων των ..θυρών , απογοήτευση μεγάλη γιά μένα…

Περιμέναμε λοιπόν να έρθει το βράδυ , να κλείσουμε το μαγαζί , γιά να μάθουμε τα νέα…

Έτσι και έγινε , το βράδυ μαζευτήκαμε , να φάμε , και φυσικά να δούμε και τι γίνεται , εκεί είδαμε τον καϋμένο τον γεράκο φίλο , να είναι σε απερίγραπτη κατάσταση , ράκος κυριολεκτικά , απογοητευμένος αλλά και..εξοργισμένος μαζί , και το μόνο που επεναλάμβανε συνέχεις ήταν : Να ..φύγω , να φύγω Πητ , τώρα αμέσως , δεν κάθομαι ούτε λεπτό , με…γδύσανε..με γδύσανε , να φύγω…να φύγω..

Ο μπάρμπας μας , προσπαθούσε να τον ηρεμήσει , να τον ..καλμάρει , λέγοντάς του πολλά και ..διάφορα , αλλά εκείνος , ανένδοτος , να..φύγω , να γυρίσω πίσω , τέλος πάντων κάτσαμε να φάμε , μαύρο ..φαί ... βέβαια , γιάτί ο έρμος ο φίλος μας ήταν χάλια , τον είχε πιάσει υστερία , αλλά κουτσά ..στραβά μας έδωσε και μας , γιατί στους φίλους του τα είχε πει , να καταλάβουμε τι ακριβώς είχε ..συμβεί ..και δεν πιστεύαμε στα αυτιά μας..τρελά πράγματα , ανήκουστα…απ' τ' άγραφα..

Φτάνοντας λοιπόν ο φίλος μας στο χωριό του , κατασυγκινημένος , κλαίγοντας διαρκώς , αφου είχε πολλές δεκαετίες να δει το χωριό του και το πατρικό του σπίτι , έπεσε απ’ τα ..σύννεφα , αφού σε λίγο κατέφθασε το..συγκενολόϊ του , και άρχισε τις ..επιθέσεις στις έρμες τις βαλίτσες του , που δεν είχαν και τίποτα το..σοβαρό μέσα , κάτι που ..ενόχλησε , φαίνεται , τους ..επιδρομείς , που περίμεναν , φαίνεται , να βρουν θησαυρό και αντ΄αυτού βρήκαν…άνθρακες…

Από κει και πέρα αρχίζει η τραγωδία , του καϋμένου του ..θείου απ’ την Αμέρικα , και αν αγαπημένοι μου φίλοι , ίσχυαν , στο…ελάχιστο , τα όσα μας διηγήθηκε ο ταλαίπωρος , φίλος μας , θα πρέπει να έζησε ..τραγικές στιγμές , τόσο που αναθεμάτιζε συνέχεια την ώρα και τη στιγμή , που αποφάσισε να ‘ρθει πίσω στην πατρίδα , γιατί πρέπει να τονίσουμε εδώ , πως οι..ντόπιοι , εδώ στο..Ελλάντα , δεν κατάλαβαν ποτέ πως όλοι οι..Αμερικάνοι , δεν είναι…πλούσιοι…

Βέβαια μέχρι να ξημερώσει , και να μπορέσει να φύγει , ο φίλος μας πέρασε τα χίλια μύρια ..βάσανα , και απ’ότι με καϋμό μας έλεγε , δεν του άφησαν ΤΙΠΟΤΑ , απολύτως , γι’ αυτό και ..παραμιλούσε συνέχεια , λέοντας ..ΝΑ ..ΦΥΓΩ…ΝΑ ΦΥΓΩ…

Και έφυγε , ο καϋμένος , με όση λαχτάρα ερχόταν , με τόση πίκρα ..βιασύνη και..αηδία , έφυγε , αυτός , που σαν ..τελευταία του και μεγάλη επιθυμία ήταν να ζήσει , όσο ζήσει , και να ταφεί εκεί στο χωριό του , μαζί με τους γονιούς και τ’αδέρφια του , και τι φταίει ο καψερός που δεν τα κατάφερε εκεί στην …Αμέρικα να πλουτίσει ; Μεροδούλι.. μεροφάϊ , όλη του τη ζωή , βλέπεις δεν τον βοήθησε και η μοίρα του να πλουτίσει…γιατί τότε τα πράγματα θα ‘ταν αλλοιώτικα…. Κ.-

ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Τούτη η αποψινή εκ..βαθέων ανάμνηση , είναι αδέρφια πέρα γιά πέρα αληθινή , και μάλιστα δοσμένη , με μεγάλη..φραστική..επιείκια , με μεγάλη ..μετριοπάθεια , και δεν σας κρύβω , πως είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ..τράβηξα αυτό το ..αγκάθι , που ήταν καρφωμένο στην ψυχή μου πολλές- πολλες δεκαετίες , η πρώτη φορά που την κοιτάω αυτή την ανάμνηση …κατάμουτρα , γιατί ; μα γιατί ..έννοιωθα ..ντροπή , σαν άνθρωπος , με πόνεσε , και πολύ μάλιστα , τότε , μα κι’ απόψε , που το…ξανασγάρλησα έννοιωσα πάλι τον ίδιο πόνο , λες και με κοιτούσαν ..διαρκώς τα μάτια εκείνου του καϋμένου του γεράκου του Αμερικάνου , που δεν βρήκε πατρίδα ούτε να…ταφεί…λείπαν , βλέπεις τα ρημάδια τα..ντόλλαρς…

Καλό σας βράδυ…….Κ.-

KI’ ΑΠΟΨΕ Η..ΘΛΙΨΗ..

2009-06-12T00:06:00.001+03:00

Σαν σύννεφο βαρύ , με ..πνίγει πάλι απόψε η θλίψη ,

ακόμα και τ’ αηδόνια , έπαψαν να κελαϊδούν στη ρεματιά..

την τόση , ολόγυρα , ομορφιά , τι να την έχει τάχα πνίξει ;

τι να’ ναι αυτό , που χαρακώνει της ψυχής , κάθε , ματιά ;

* *

Σκληρή , σαν πέτρα , η μοναξιά , όσο κι’ αγαπημένη ,

μοναδική μου συντροφιά , στους έρημους τους ξένους κόσμους ,

όσο μακριά κι’ αν ταξειδεύει ο νους , πάντα η ψυχή μου μένει ,

στους ίδιους πάντα τόπους , τριγυρνάει στους ίδιους πάντα δρόμους ..

* *

Πάντα στον τόπο τούτο , το φεγγάρι με ..πληγώνει ,

έρχονται βράδια , που , ατέλειωτες , μαζί του , ώρες κουβεντιάζω ,

κάποιες φορές , μαζί μετράμε τ’ άστρα , σαν η μέρα ξημερώνει..

κι’ άλλες , που μόνος μές στη μαύρη απελπισία μου ..βουλιάζω ..

Κι’ απόψε η θλίψη , πάλι το κατώφλι μου ..περνάει ,

δρόμος γνωστός , και της ψυχής τα σκαλοπάτια..μετρημένα ,

μα.. το φεγγάρι , απόψε.. λείπει , τάχα που να τριγυρνάει ;

τ’ αναζητάω μονάχος , έρημος , με μάτια ..βουρκωμένα……Κ.-

Λιδορίκι 8 – 6- 2009

Αθήνα 11 – 6 -2009

Τ’ ΑΠΟΨΙΝΟ ΦΕΓΓΑΡΙ…

2009-06-08T03:23:00.001+03:00

…Αλλοιώτικο τ’ αποψινό φεγγάρι ..

λες κι’ άλλαξε η ζωή σε μιά στιγμή ,

σαν κάποιο χέρι μαγικό ήρθε να πάρει

απ’ την ψυχή μου κάθε σκέψη θλιβερή..

Ποτέ μην ξημερώσει αυτό το βράδυ ,

ας μείνει αιώνια αυτή η όμορφη νυχτιά ,

μισόκλειστα τα μάτια στο ..σκοτάδι ..

κι’ ας ταξειδέψει σ’όνειρο τρελό , η καρδιά .

Ονειρεμένη , λες , της χίμαιρας η ..αγρύπνια ,

σταγόνα δροσερή , στη δίψα της ψυχής ,

η αποψινή η νύχτα , ειν΄γεμάτη..παραμύθια ,

και μελωδίες κάποιας θείας ..μουσικής .

Της ρεματιάς τ’ αηδόνια , μέρες.. βουβαμένα ,

απόψε είπανε , τους πιό γλυκούς σκοπούς ,

θεία μου τύχη , αν το κάνανε γιά..μένα ..

να διώξουν τους πολλούς μου τους ..καϋμούς

…Αλλοιώτικο τ’ αποψινό φεγγάρι ..

άραγε ειν’ αληθινό , η με γελάει η φαντασία ,

όπως και να ‘ναι , η τύχη μου’κανε τη χάρη ,

στο δρόμο μου έφερε απόψε , μιά αιθέρια οπτασία …..Κ.-

Λιδορίκι 7-8/6/2009

TA MATIA THΣ ..ΑΓΑΠΗΣ..

2009-05-28T12:01:00.001+03:00

Αυτά , τ’ απέραντα τα καστανά τα μάτια ,

που με ταξείδεψαν , σ’ονειρεμένους τόπους μακρινούς ,

ποιός το περίμενε πως θα ‘καναν κομμάτια ,

μαζί με την καρδιά και τους κρυφούς μου τους καϋμούς ,

αυτά , τα όμορφα θλιμμένα μάτια..

Άμποτε να μπορούσε ν’ αγοράζονταν η αγάπη ,

να μη πονούν οι άνθρωποι , για της αγάπης τον καϋμό ,

μα θα ‘ταν τότε ο έρωτας ..οφθαλμαπάτη ,

χωρίς τον πόνο και το χτύπο της καρδιάς το δυνατό..

ψεύτικη θα ‘ταν τότε η αγάπη…

Δεν αγοράζεται , μήτε πουλιέται η αγάπη ,

μα την κερδίζεις , με τον πόνο και τους χτύπους της καρδιάς ,

σαν σου χαρίσει η τύχη το πιο ‘μορφο κομμάτι ,

που χρόνια ψάχνεις στη ζωή καρτερικά , κι’ αναζητάς ,

το θείο..δώρο της ζωής ειν’ η αγάπη…

Πάψε να ψάχνεις , να γυρεύεις την αγάπη ,

αν είναι τυχερό σου , θα΄ρθει εκείνη , στη ζωή για σε βρει ,

μα αν αργήσει , κάλλιο να’ναι οφθαλμαπάτη ,

γιατί η καρδιά , ν’ αντέξει , κι’ άλλο τέτοιο πόνο δεν μπορεί..

Αν είσαι τυχερός , θα σε ‘βρει η αγάπη……..Κ.-

Λιδορίκι 28 – 5 -2009

ΕΛΛΑΣ Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ..ΒΑΡΒΑΡΩΝ !!

2009-05-25T23:19:00.001+03:00

Αφού την καταντήσανε την έρμη την..Ελλάδα ,

απ’ το πολύ το..άρμεγμα , σαν παλιο..αγελάδα ,

τώρα το γύρισαν αλλού , στους Έλληνες το..ρίξαν

και με τις.., άντε μην το πω , ξέρετε τι μας..πρίξαν !!!

* *

Παπαγαλάκια , από δώ και..κρούνες απ’ την άλλη ,

σάμπως δεν έχουνε νιονιό , καθόλου στο κεφάλι ,

μας ζάλισαν , κυριολεκτικά , μ’αυτά τα παραμύθια ,

φαίνεται μας περάσανε , φίλοι , γιά..κουτορνίθια .

* *

Αλλά , ζυγώνει ..σύντροφοι , των εκλογών η μέρα ,

αυτοί τα..ψήφια θα μετράν , μα εμείς θα πάμε πέρα ..

στις εξοχές και τα χωριά , να κάνουμε ..πικ..νίκια

μ’ αυτοί θα κλαιν τη..μοίρα τους κι’ οχι τα ..επινίκια ..

* *

Όλα καλά και όμορφα , μα πρέπει να το μάθουν ,

ότι αλλάξαν οι καιροί , κι’άλλα πολλά θα πάθουν ..

αν δεν αλλάξουνε βιολί , δεν πήξει ..το μυαλό τους

από τον ..έρμο το λαό , θα βρουν το..διάολό τους .

* *

Γιατί πολλά κατάπιαμε , και κάναμε την ..πάπια ,

αλλά τα γράψαμε όλα αυτά ,΄αδέρφια στα..κιτάπια ,

ως τώρα ανεχτήκαμε ανήψια και..κουμπάρους ,

όχι όμως να μας πουν , αδέρφια μου…ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ !!!!……..Κ.-

ENA KΛΑΔΑΚΙ..ΑΓΙΟΚΛΗΜΑ..

2009-05-25T23:10:00.001+03:00

Ένα κλαδάκι αγιόκλημα , στο βάζο μαραζώνει..

τρεις μέρες τώρα καρτερεί , έρημο..ξεχασμένο ,

εσένα , να ‘βγεις μοναχά γιά λίγο στο μπαλκόνι ,

λυώνει και βασανίζεται , χλωμό..κιτρινισμένο .

Πόσο θ’ αντέξει το φτωχό , τη μοναξιά την τόση ,

χωρίς απ’ την ανάσα σου , ανάσα γιά να πάρει ,

τρεις μέρες πέρασαν , νερό , άμποτε να..νυχτώσει ,

να πει τον πόνο του κι’ αυτό , στης νύχτας το φεγγάρι .

Ένα κλαδάκι αγιόκλημα , σου το ‘χω φυλαγμένο ,

τρεις μέρες τώρα , δίπλα μου , μονάχη συντροφιά μου ,

ανασασμός μου η ανάσα του , άρωμα ευλογημένο ,

μόνη , πικρή παρηγοριά , στην τόση μοναξιά μου .

Άμποτε , να ‘ταν μπορετό , στης νύχτας τη γαλήνη ,

τύχη καλή , να μού ‘κανε , μιά και μονάχη χάρη ,

μέσα στην τόση ομορφιά της νύχτας που θα ..σβύνει

να σμίξουνε τα μάτια μας , κοιτώντας το..φεγγάρι …….Κ.-

Καληνύχτα….Κ.-

A N O Ι Ξ Η …

2009-05-20T00:50:00.001+03:00

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑ ΚΑΙ..ΘΛΙΨΗ..

Χίλια τραγούδια , για την άνοιξη κι’ αν γράψεις ,

για της αγάπης τους καϋμούς , φτωχέ ποιητή ,

ποτέ δεν θα μπορέσεις , δυστυχώς , να περιγράψεις ,

τη μοναξιά , μιάς ανοιξιάτικης νυχτιάς , όπως αυτή..

* *

Τι κι’ αν τα αρώματα της φύσης , πλημμυρίζουν

ολόγυρά μας , του χωριού τις ξέμακρες γωνιές ,

κι’ οι θείες μουσικές , των αηδονιών , καϋμούς γεμίζουν ,

ανθρώπους ξεχασμένους , και μοναχικές..ψυχές..

* *

Διπλοπονάει ..η ανοιξιάτικη της μοναξιάς η θλίψη ,

και της ψυχής η ερημιά , μέσα στης άνοιξης το θαύμα ,

μένει ανοιχτή πληγή , κι’ αιώνια αγιάτρευτο το τραύμα ,

σαν η ανάσα της αγάπης , που ποθείς , για πάντα ..λείψει .

* *

Διπλο..πονάς με , άνοιξη , φαρμάκι με ..ποτίζεις ,

κάθε που σε’χω συντροφιά , τις όμορφες βραδιές ,

κι’αν την αγάπη δεν μπορείς να φέρεις , μη θυμίζεις

πως χάθηκαν για μένα πιά , του κόσμου οι ομορφιές….. Κ.-

Λιδορίκι 19-20/ 5 / 2009

ΑΣ...ΕΡΧΟΣΟΥΝ...

2009-05-15T00:48:00.005+03:00

Ας έρχοσουν μια νύχτα του χειμώνα σκοτεινή ,

σαν ..ξεχασμένη καταιγίδα ,

κι’ ας σκότωνες , κάθε μου σκέψη μακρινή..

κάθε ..κρυφή μου ελπίδα .

* *

Στο πέρασμά σου , να συντρίψεις τα ..στερνά

του φθινοπώρου μου τα φύλλα ,

τι ωφελεί , μες στης ψυχής την τόση ερημιά ,

του πόθου , μια ακόμα ανατριχίλα ..

* *

Έτσι απαλά να ‘ρθεις , βουβά , μες στο σκοτάδι ,

χάδι της μοίρας... τρυφερό ,

όλα της γης τα φώτα να ‘ν’ σβυστά αυτό το βράδυ ,

και μοναχά το πρόσωπό σου φωτεινό .

* *

Χίλιους..αιώνες , κράτησε ετούτος ο χειμώνας ,

πόνος αβάσταχτος , βουνό.. η μοναξιά..

άφαντη η ..άνοιξη , και ‘γω , ισόβιος θαμώνας ,

στης θλίψης το κελί , σε μια γωνιά......

* *

Ήρθες !! Μες του Οκτώβρη , τη γλυκειά μελαγχολία ,

στου φθινοπώρου , την καρδιά ,

με βήμα ανάλαφρο , όμως , με..προσπέρασες με..βία ,

και..πέταξες γι’ άλλού σαν .. τα πουλιά …..Κ.-

Αθήνα 13-14/ 5/ 2009

Α Δ Ι Ε Ξ Ο Δ Ο …

2009-05-12T23:25:00.002+03:00

Κάπου εδώ , η περιπλάνηση , τελειώνει ,

άδοξα , θλιβερά , με ένα τέλος του ονείρου..τραγικό ,

τι να ‘ναι στη ζωή μας , άραγε , εκείνο που σκοτώνει ,

κάθε ομορφιά , και κάθε τι ονειρικό…

* * *

Μοναχικοί ταξειδευτές , του πεπρωμένου ,

μες στην καθορισμένη , απ’ τη μοίρα μας ..τροχιά ,

θρηνώντας , το χαμό , κάθε ονείρου λατρεμένου

μόνοι μας , μεσοπέλαγα , στου δρόμου τα μισά …

* * *

Βράχοι μονάχοι , μες στο χρόνο ..ξεχασμένοι ,

της καταιγίδας και της θύελλας , ανάγνωρα παιδιά ,

στου ..πελαγίσιου φεγγαριού την άκρη κρεμασμένοι ,

ξεγελασμένοι , το καράβι μας δεν πάει πιο..μακριά..

* * *

Λάθος πορεία, φάλτσο η ρότα της ζωής μας ,

λάθος κορμί , μοιραίο λαθος , σε αταίριαστη καρδιά ,

λάθος τα όνειρα , και λάθος οι αγωνίες της ψυχής μας ,

λάθος μοιραίο !!! Που δεν μείναμε.. παιδιά……Κ.-

Αθήνα 12 – 5 – 2009

Π Ο Ν Ο Σ …

2009-05-09T11:50:00.001+03:00

Αυτός ο πόνος ο γλυκός που με παιδεύει ,

κι’αλλοτε με πετάει ψηλά στους ουρανούς

κι’αλλοτε στην απέραντη τη θλίψη με βυθίζει ,

η ανατριχίλα που συνέχεια τη σκέψη βασανίζει ,

ξυπνώντας στην καρδιά χίλιους καϋμους ,

πάει καιρός , που τη ζωή μου διαφεντεύει .

* * *

Άνοιξη και χειμώνας , λες , συνταιριασμένοι ,

παράξενο ζευγάρι , σ’ ένα αταίριαστο χορό ,

χαρά και θλίψη , αντάμα , σε ατέλειωτο ταξείδι ,

βουνά τα κύματα , σ’ αυτό το..τραγικό παιχνίδι ,

της μοίρας το αγκάλιασμα , φιλί ..θανατερό

στον τελειωμό του ταξειδιού , θα με προσμένει…..Κ.-

Αθήνα 9-5-2009

ΕΡΗΜΟ ΛΙΜΑΝΙ…

2009-05-09T02:00:00.002+03:00

Στο ρημαγμένο της καρδιάς μου το λιμάνι ,

χρόνια και χρόνια , έχει , πιά , σκαρί να πιάσει ,

οι κάβοι..σάπιοι , απ’ το σκληρό θαλασσομάνι ,

η.. άγκυρα , ξεχασμένη στο νερό , έχει..σκουριάσει..

* *

Θαλασσοπούλια , κρώζουν στο θαμπό τοπίο ,

πένθιμα , οι μπάντες παιανίζουνε τα βράδια ,

και γω , μονάχος στης ζωής τ’απαίσιο καφενείο

ψάχνω , το στίγμα μου για να ‘βρω στα σκοτάδια ..

* *

Χρόνια και χρόνια , αυτή η υπέροχη οπτασία ,

περνάει και χάνεται , σαν όνειρο.. Σαββάτου ,

ξεγέλασμα της μοίρας , στη βαθειά απελπισία ,

σταλαγματιά ζωής , σε πέλαγος απέραντο..θανάτου..

* *

Κι’ αυτά τα μάτια , που σ’ οδήγησαν στο πάθος ,

κι’ άνοιξαν , τα κλεισμένα της καρδιά τα παραθύρια ,

ψέμα κι’ αυτά , άλλο ένα ακόμα στη ζωή σου λάθος ,

άλλο ένα ακόμα , στα πολλά της πίκρας τα ποτήρια..

* *

Λάθος πορεία , μιά ελπίδα ακόμα ΄γάπης , προδομένη ,

τόση λαχτάρα , τόσος πόθος , χρόνια στοιβαγμένος ,

μια τόση δα φλογίτσα , έρωτα κάπου βαθειά κρυμένη ,

έχασα το στερνό καράβι , πάλι απόμεινα μονάχος , ξεχασμένος ….Κ.-

Αθήνα 8-9/ 5 / 2009

MEΤΩΠΙΚΗ..ΠΕΠΡΩΜΕΝΟΥ..

2009-05-04T21:45:00.001+03:00

Σκόρπια κομμάτια η ζωή μου , στη χρονόσκονη θαμμένα ,

όνειρα , ξεχασμένα , χρόνια , στου μυαλού κάποια γωνιά ,

κεριά μισόσβυστα , οι ελπίδες , σαν παράθυρα κλεισμένα ,

σ’ έρημο , από χρόνια , σπίτι , που το πνίγει.. η ..παγωνιά …

* * *

Έρημη της ψυχής η αυλή , ολόγυρα πουλιά δεν κελαϊδούνε ,

μάταια αναζητώ , παντού , κάποιο , ζωής , σημάδι για να δω ,

προσμένω , λες , οι αναμνήσεις να ‘ρθουν να με ..βρούνε ,

αλλοίμονο ..κάτι μου λέει μυστικά , πως είμαι ξένος πιά εδώ..

* * *

Σιγά-σιγά , τα λιγοστά κομμάτια μου , καρτερικά μαζεύω..

δεν μου έχει απομείνει , πιά , για.. άλλα όνειρα καιρός …

της μοίρας το μοναχικό ταξείδι , αυτό , που τώρα ταξειδεύω ,

είναι γραφτό μου , ως φαίνεται , να το τελειώσω μοναχός..

* * *

Μετωπική..θανατηφόρα , σύγκρουση , αυτή του πεπρωμένου ,

φάροι.. ασθενοφόρων κι’ εκκωφαντικές σειρήνες περιπολικών ,

απροσδιόριστες μορφές , του πλήθους του συγκεντρωμένου ,

αλαλαγμοί , ζητωκραυγές , γέλια ..τραγούδια , τα σημεία των καιρών…..Κ.-

Αθήνα 3-4 / 5 / 2009

ΣΑΝ ΕΡΘΕΙ Η ΑΓΑΠΗ…

2009-05-02T21:53:00.001+03:00

Σαν έρθει η αγάπη , που προσμένεις μια ζωή ,

έτσι..απαλά , αθόρυβα , στη μέση του χειμώνα ,

θα τη γνωρίσεις , κι’ η καρδιά σου η ..νεκρή ,

με μιάς θ’ ανθίσει , σαν πανέμορφη ανεμώνα .

* * *

Θα‘ρθει σαν άνοιξη ανθισμένη , στο χιονιά ,

ευωδιαστά περβόλια , θα δροσίσουν την ψυχή σου ,

με ‘να της χάδι , θα σ’ αγγίξει την καρδιά ,

κι’ όλα θ’ αλλάξουνε , στην άδεια τη ζωή σου .

* * *

Μη την γυρέψεις , θα’ρθει μόνη να σε βρει ,

χίλιοι χειμώνες στη ζωή σου κι’ αν περάσουν ,

θα σε ‘βρει εκείνη , στην κατάλληλη στιγμή ,

πριν , η καρδιά και το κορμί σου , να γεράσουν .

* * *

Έτοιμος να ‘σαι πάντα , την αγάπη να δεχτείς ,

έχε στο χέρι ένα λουλούδι και χαμόγελο στα χείλη ,

δεν έχει αξία αν θα ‘ναι αργά , η θαν’ νωρίς ,

δέξου το θείο..δώρο , που η μοίρα θα σου στείλει ……Κ.-

Αθήνα 29-30/ 4 / 2009

…KΑΛΩΣ..ΟΡΙΣΕΣ ΑΝΟΙΞΗ !!!

2009-05-01T23:36:00.001+03:00

…Άνοιξη…η αναγέννηση της φύσης , και της ..ζωής , όλα ανανεώνονται , όλα..ξαναγεννιούνται , η φύση ολόγυρα αλλάχει..πρόσωπο , απ’ όπου περνάει αυτή η ..μαγική εποχή , αλλάζουν , λες , όλα , υπάρχουν όμως και κάποιες γειτονιές , κάποιες ..γωνιές , που είναι ξεχασμένες απ’ την ..άνοιξη , υπάρχουν συνάνθρωποί μας , συγγενείς , φίλοι , γέιτονές μας , που ‘χουν χρόνια να ζήσουν ..άνοιξη , που την έχουν σχεδόν ..ξεχασμένη…

Εκεί κάθε άνοιξη ..αναγεννιέται η..μοναξιά , η..θλίψη , ο πόνος , η..δυστυχία και η εγκατάλειψη , πικρή άνοιξη γεύονται κάποιοι συνάνθρωποί μας , ξεκομμένοι απ’ το ..ημερολόγιο , έχουν ξεχάσει κι’ αυτές τις εποχές , αυτοί έχουν πάντα..φθινόπωρο και ..χειμώνα στην ψυχή τους ..

Μακάρι να ‘ταν μπορετό , να πάρουμε ένα..κομμάτι αυτής της ..μάγισσας της άνοιξης , και να το πάμε σ’ αυτές τις γειτονιές , στους τσιγγάνικους καταυλισμούς , στις γωνιές που τα παιδιά ακόμα δεν ..γνώρισαν άνοιξη..

Υπάρχουν πολλές τέτοιες γειτονιές , υπάρχουν πολλοί συνάνθρωποί μας , κι’ ακόμα περισσότερα παιδιά , που αφού αποκάμουν απ’ τα παιχνίδια στα..λασπόνερα και τα σκοτεινά..σοκάκια της γειτονιάς τους , ακουμπισμένα στους σαρακο…φαγωμένους τοίχους της αυλής τους , προσπαθούν να ονειρευτούν , να ονειρευτούν την ..άνοιξη , ονειρεύονται και ..τραγουδούν…

…Μιά άλλη , όψη της…Άνοιξης …..

…Α Ν Ο Ι Ξ Η !!!

Δεν πέρασ’ η άνοιξη απ’ τη γειτονιά μας φέτο ,

ατέλειωτος χειμώνας στην καρδιά …

Σεργιάνι βγαίνει ο πόνος με ..γαρύφαλλο στο πέτο ,

και στις αλάνες παίζουν πικραμένα τα παιδιά..

* * *

Και τα γεράνια , μαραμένα , τα χελιδόνια μισεμένα

και τα ονειρά μας στην καρδιά , βαθειά ..φυλακισμένα…

* * *

Φεγγάρια , πάνε κι’ έρχονται , τα παγωμένα βράδια..

Φαντάροι , ξεχασμένοι , στου ονείρου τη …σκοπιά ..

σφιγμένα χείλια , και τα μάτια καρφωμένα στα σκοτάδια

Τα παραμύθια της γιαγιάς , μοναδική παρηγοριά ..

* * *

Κι’ όλη η ζωή , μιά χούφτα ..πόνος ,

ξυπνάς , κοιμάσαι , πάντα…μόνος ,

πως θα περάσει , πάλι , αχ..Θεέ μου

κι’ …αυτός ο ..χρόνος !…….Κ.-

MATIA KAΣΤΑΝΟΠΡΑΣΙΝΑ..

2009-04-30T20:31:00.001+03:00

Μάτια καστανοπράσινα

στο μέλι ..ζυμωμένα ,

και τη ζωή μου θα ‘δινα

έστω μονάχα μια βραδιά

να κλάψετε για μένα .

Μάτια καστανοπράσινα

νεραϊδοζηλεμένα.…

* *

Ματάκια μελαγχολικά

της νύχτας μου φεγγάρια ,

από την πρώτη τη στιγμή

την έρημή μου τη ζωή ,

την έπαιξα στα ζάρια .

Ματάκια χρυσοπράσινα

του πόθου συναξάρια .

* *

Μάτια , αθώα , παιδικά ,

του φεγγαριού κομμάτια ,

της χαραυγής δροσοσταλιές

του πόθου ονειροτάξειδα ,

της νύχτας ..μονοπάτια .

Είν’ οι θλιμμένες σας ματιές ,

του πάθους.. σκαλοπάτια …..Κ.-

Λιδορίκι 1-4 / 4 /2009

KAΠΟΙΕΣ ΝΥΧΤΕΣ…

2009-04-26T01:31:00.001+03:00

Αυτές τις ..κάποιες νύχτες , που η ψυχή μου σπαρταράει σαν το ψάρι ,

πιασμένο , λες , στης μοναξιάς , και του ατέλειωτου του πόνου την απόχη ,

ποιά τάχα προσευχή , ποιο λατρεμένο χέρι , άραγε , μπορεί για να με πάρει ,

μακριά ‘π ‘ του μαρτυρίου μου , του ατέλειωτου , ετούτη δω την κόχη..

* * *

Δάκρυα πικρά , θανατερά , αυτές οι φλογισμένες της βροχής ..σταγόνες ,

το θλιβερό σκαρί μου , αδιάκοπα , στην άβυσσο , με βιά , το σπρώχνουν ,

ταξείδι του..χαμού , αγύριστο , σε Κύκλωπες , ανάμεσα , και ..Λαιστρυγόνες ,

πνίγομαι , ασφυκτιώ , σαν Ερινύες φθονερές , οι αναμνήσεις με στριμώχνουν..

Λιδορίκι 25-26/ 4 / 2009

Η ΖΑΧΑΡΗ , ΤΟ ΜΥΡΜΗΓΚΙ ΚΑΙ ΤΟ…ΔΟΚΑΝΟ..

2009-04-05T02:45:00.001+03:00

ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ….

Όταν , κάνοντας καμιά βόλτα , από Λάκκες μέχρι Αντώνη , αδέρφια , περνάω απ’ τα κλειστά , πιά , παλιά Λιδορικιώτικα μαγαζιά , Γκομόζια , Μπίλιου , Νάκου , Κουλόπουλου , Γιαλαμά , Μποβιάτση , Ποντίκη , και τόσα άλλα , μούρχονται στο νου , παλιές όμορφες ιστοριούλες , ..δεμένες με την παλιά Λιδορικιώτικη ζωή , κάποιες μάλιστα , όταν τις θυμάμαι , ..χαζογελάω μόνος μου περπατώντας…

Σήμερα , όπως χάζευα , το κλειστό , από χρόνια , μαγαζί του Τάκη Κουλόπουλου , θυμήθηκα μιά απίθανη ιστορία με τον Τάκη , που αξίζει να την μάθετε…

Χρόνος ..τέλεσης , η δεκαετία 50 η 60 , δεν μπορώ να θυμηθώ καλά..καλά , άλλωστε δεν έχει και σημασία..ούτως η ..άλλως δεν έχει…παραγραφεί…

Ο Τάκης , λοιπόν , όπως όλοι θα ξέρετε , είχε εμπορικό , δίπλα στου Νάκου , απέναντι απ΄το Κολοκυθέϊκο σπίτι , στην αρχή το είχε συνεταιρικό με τον αξέχαστο τον μπάρμπα Αλέκο Κάππο , και όταν αυτός αποσύρθηκε , λόγω σύνταξης , το κράτησε μόνος του , ενώ αργότερα πήρε και τη διαχείριση της αποθήκης Μονοπωλείου , όπως λέει και η..παραπάνω ταμπέλα ..

Η πραμάτεια του μαγαζιού ήταν..απ’ όλα , από τρόφιμα μέχρι..τσιμέντα , κι’ ότι άλλο μπορεί να φαντασθεί ο νους σας , και απ’ ότι θυμάμαι , στην …αρμοδιότητά του ήταν , κυρίως , τα χωριά Κονιάκος , Λευκαδίτι , Συκιά κλπ , γιατί , τότε , τα εμπορικά μας είχαν το καθένα τους ..πελάτες του , που ψώνιζαν , συνήθως , ..τευτεράτα , με..τευτέρι δηλαδή , και όταν πούλαγαν , το τυρί η τα ..αρνιά τους , ξεχρέωναν , προς το..παρόν , κι’ άντε πάλι απ’ την αρχή…έτσι δούλευε το ..σύστημα τότε…ξέχασα όμως να σας πω πως ο Τάκης , είχε και την αντιπροσωπία της καπνοβιομηχανίας Κεράνης , το…Έθνος που λέγαμε …

Το θέαμα , φίλοι μου , τα πρωινά , ήταν..απίθανο , μπροστά στου Κουλόπουλου , δεμένα τα ..μπλάρια των πελατών , από ..Κονιάκο κλπ , παραδίπλα , στου Νάκου , τα μπλάρια των δικών του πελατών , και πάει..λέοντας , κάθε γωνία και..μπλαρο..πάρκινγκ…βέβαια , υπήρχαν οι περίφημες κακογραμμένες ταμπέλες , όχι φυσικά …no parking , όοοχι , τότε απλά έγραφαν…ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΔΕΣΙΜΟ ΤΩΝ ΖΩΩΝ !!! Το οποίον εσήμαινε..εδώ..δένετε τα…ζώα σας..!!!

Κάθε πρωί λοιπόν , εδώ στη γειτονιά μας γινόταν το..έλα να…δεις , Μπουτσ’καίοι , Βωτταίοι , Μ’χαίοι , πάρκαραν ..παρανόμως , τα ζα τ’ς , ψώνιζαν , ενημέρωναν και το..τευτεράκι , και πηγαίναν ..καλιά τους , αφήνοντας , φυσικά , γιά..ενθύμιο , αφού ..πάμπερς δεν υπήρχαν τότε , τα..επισκεπτήρια των ζωντανών , που μέναν στο δρόμο γιά..καιρό…ευωδιάζοντας την ..ατμόσφαιρα..

Εκείνη λοιπόν την ευλογημένη , την ..παραδεισένια εποχή , κάποτε πότε , εμφανίζονταν , απ’ την Άμφισσα , και κανένας Επόπτης ..Εξυγιάνσεως , ο…γιατρός , όπως τον έλεγαν , και μαζί με κάποιο χωροφύλακα , ελέγχανε τα μαγαζιά , αν είναι καθαρά , αν πουλάνε στις νόμιμες τιμές κλπ , και φυσικά όλο και κάποια παραβασούλα θα βρίσκανε ..

Μιά μέρα λοιπόν , πρωί-πρωί , με το που άνοιξε ο Τάκης το μαγαζί , να ‘σου κι’ ο…γιατρός με το..όργανο , μπήκανε κι’ αρχίσανε το..ψάξιμο , περάσανε και το..δάχτυλο στα..ράφια , γιατί είχαμε και..υφάσματα , γιά να δούν αν υπάρχει..σκόνη , και άλλα τοιαύτα , πήγαν και στν αποθήκη , που ήταν στο βάθος του μαγαζιού , κοιτάξανε και την πλάστιγγα , αν είναι..σφραγισμένη , απ’ την ..υπηρεσία..μέτρων και ..σταθμών , παρακαλώ , και φτάσανε και στο κασόνι , που είχε χωρίσματα – χωρίσματα , με ρύζια , μακαρόνια , ρεβύθια , φασόλια , ζάχαρη και διάφορα άλλα..τροφίματα , κοίταξαν τα μακαρόνια , κοίταξαν τις..φακές , Καρουτών …παρακαλώ , και φτάνοντας στη ζάχαρη έγινε ..σεισμός , αγρίεψαν τα πράγματα : Ε…τι είναι εδώ ; τι πραματα είναι αυτά ; έλα δω κύριε , λένε τα..όργανα στον Τάκη , που ο καυμένος τα ‘χασε , με τον τρόπο που του φώναζαν , ούτε φόνο να ‘χε κάνει…

Πάει λοιπόν προς τα εκεί , έλα εδώ του φώναζε ο..γιατρός , τι κατάσταση είναι αυτή , τι πράγματα είναι αυτά…ο Τάκης ο καυμένος είχε μπει..σαράντα οργιές μες τη γης , χίλια δυό περνάγαν απ’ το νου του , σου λέει , μήπως είχα αφήσει ξεσκέπστη τη ζάχαρη και…βάλε με το νου σου...

Πλησίασε λοιπόν , τρέμοντας , ενώ η..εξουσία είχε σηκώσει τον τόπο στον ..αέρα , κι’ όσο αυτοί φώναζαν τόσο ο Τάκης κιτρίνιζε , γιατί δεν του λέγανε και τι βρήκαν , κι’ απ’ το νου του περνάγανε χίλια…δυό , φτάνει κάποια στιγμή στη ζάχαρη , κοίτα εδώ κατάσταση , κοίτα εδώ…χάλι , φώναζε ο ..γιατρός , εξαγριωμένος και κατακόκκινος , σκύβει λοιπό κι’ ο έρμος ο Τάκης , κοιτάζει μέσα στο κασόνι της ζάχαρης κι’ αμέσως…ανακουφίστηκε , ανάσανε , γιατί , κακά τα ψέματα , με τις φωνές και τις..απειλές , πίστευε πως βρισκόταν μπροστά σε..κακούργημα , κανένα…αρουραίο , η κάτι τέτοιο , κι’ αντί αυτού έβλεπε ένα τόσο..δα , μικρούλι ..χαριτωμένο..αθώο..μυρμηγκάκι , που αλαφιασμένο απ’ τις..φωνάρες των..οργάνων , έτρεχε σαν..παλαβό , μέσα στη ζάχαρη πέρα –δώθε , προσπαθώντας , μάλλον να…ξεφύγει , δεν είπε τίποτα ο έρμος ο Τάκης , και τι να ‘λεγε ; εδώ..έπεσε απ’ την ..Ακρόπολη , στάθηκε ..όρθιος και βρήκε και..πορτοφόλι , γιά να μιλήσει ήταν ;

Δε βλέπεις ; δε λές τίποτα , ούρλιαζε το..όργανον !!! δεν μιλάς ; δεν ..απαντάς ; Τον είχαν πάρει..μονότερμα , οπότε κάποια στιγμή δεν άντεξε , είχε ήδη ..ηρεμήσει και με ένα αχνό..χαμόγελο , ανακουφισμένος μεν , αλλά και..τσαντισμένος , απ’ τις αγριάδες των οργάνων , όταν του επανέλαβαν :..δε λες τίποτα ; δεν κάνεις τίποτα , κάθεσαι και κοιτάς μόνο ;Δεν κρατήθηκε λοιπόν , και με το ύφος το..καταδικό του , εμείς το..θυμόμαστε , γυρνάει αργά..αργά , και με ..θανατηφόρο..ψευτοχαμόγελο αμολάει τη ..ρουκέτα του , πολλών..πολλών ..μεγατόννων : …Κι τι θες να …κάμου ; να βάλου δόκανου να του πιάσουουουου ;

Σχόλια και ..περιγραφές , γιά το τι επακολούθησε , δεν νομίζουμε αδέρφια πως είναι δυνατόν να γίνουν…όλοι οι παρόντες..έμειναν …ξεροί…γιατί εν τω μεταξύ , απ’ τις αγριοφωνάρες των οργάνων , είχαν μαζευτεί και κάμποσοι..περίεργοι , ως..γνήσιοι..Έλληνες , αλλά και τα..όργανα , όμως , δεν πήγαν ..πίσω…

Αθάνατε Τάκη , με τα ωραία σου !!! ..Νά’ σαι πάντα καλά …

Καλό ..ξημέρωμα αδέρφια , νάστε καλά……..Κ.-

N Y X T E Ρ Ι …

2009-03-23T23:43:00.001+02:00

Με βρήκε πάλι απόψε άγρυπνο η αυγή ,

στου παραθύρου μου την κόχη ακουμπισμένο ,

πέρασε μια ολόκληρη ζωή , σε.. μια στιγμή ,

μπροστά στα μάτια μου , έργο παλιό..χιλιοπαιγμένο …

* * *

Ξέθωρες , σκόρπιες μνήμες ..ξεχασμένες ,

στων παιδικών μου ονείρων , τα κρυφά τα μονοπάτια ,

παλιές αγάπες , μέσα στη χρονό…σκονη θαμένες ,

κι’ ένας ορίζοντας απέραντος , δυό καστανά θλιμένα ..μάτια .

* * *

Και , σαν το πρώτο της αυγής το φως , αχνό , με βρήκε ,

καρτερικά , την περασμένη μου ζωή να..σεργιανίζω ,

κύλισε δάκρυ , λες και στα μάτια κάποιο σκουπιδάκι μπήκε ,

αχ..βρε καρδιά μου !! πως με κάνεις πάντα και..δακρύζω …

Λιδορίκι 23 Μαρτίου 2009

NEKΡΟΤΑΦΕΙΑ..ΟΝΕΙΡΩΝ..

2009-03-22T00:46:00.001+02:00

Κάπου τριγύρω εκεί , στων τραίνων τους σταθμούς ,

κοντά στις βρώμικες , τις λασπωμένες αποβάθρες ,

στων λιμανιών τους φτηνοκαφενέδες , τους λερούς ,

των επαρχιώτικων σταθμών , τις ξεφτισμένες μάντρες ,

παντού εκεί , υπάρχουν , θλιβερά νεκροταφεία ονείρων…

* * *

Στα ξεχασμένα , τα παλιά , των τραίνων τα βαγόνια ,

που γερασμένα , σε υπόστεγα υγρά αργοσαπίζουν ,

σ’ αεροδρόμια , που τώρα δεν πετούν τα..χελιδόνια ,

όπου των αποχωρισμών τα δάκρυα ‘κόμα αχνίζουν ,

παντού , υπάρχουν μυστικά νεκροταφεία ονείρων…

* * *

Στους μικροκόσμους των χωριών , τους ξεχασμένους ,

όπου του χρόνου οι εποχές , ανυποψίαστες ..κυλάνε ,

ερήμην της ζωής , του έρωτα , σε χρόνους περασμένους ,

αχνές εικόνες κάποιας άγνωρης ζωής , γοργοπερνάνε ,

υπάρχουνε κι΄ εκεί , κρυφά νεκροταφεία ονείρων…

* * *

Στων χρόνων μας των παιδικών , τις στοιχειωμένες μνήμες ,

στα γνώριμα , της αθωότητας , τα ονειρεμένα μονοπάτια ,

πάντα κρυφά θα αιμορραγούν , σαν τις παλιές μας κρήνες

όσο συχνά , κι’ αν τα σφουγγίζουμε τα γερασμένα μάτια ,

γιατί ειν’ κι’ αυτά , δυό σιωπηλά , νεκροταφεία ονείρων…….Κ

Λιδορίκι 21- 22 Μαρτίου 2009

ΟΣΑ ΘΥΜΑΜΑΙ : ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΥΤΣΟΥΡΟ - Γ.’

2009-03-01T02:46:00.001+02:00

Κουρνιασμένος στην αγκαλιά της σχωρεμένης της μάνας μου , κατα..κουρασμένος , καταιδρωμένος , κακοπαθημένος γενικά , είχα και το κουράγιο , και τι άλλο να’κανα ; , να παρατηρώ (…χούι εξ απαλών ..ονύχων ) όλους τους γύρω ταλαιπωρημένους προσκυνητές , που ‘χαν οι έρμοι κουβαλήσει την απελπισία και τα βάσανά τους , κι’ είχαν έρθει να προσκυνήσουν την Παναγιά , και να ζητήσουν , ποιός ξέρει γιά ποιό λόγο , τη βοήθειά της , δυστυχισμένος κόσμος , που είχε αναποθέσει όλες τις ελπίδες στην πίστη του..

Αθήνα , 1947 η 1948 , τετράχρονος η πεντάχρονος , τότε στο Νοσοκομείο Παίδων , από αριστερά ο αγαπημένος μου πατέρας , ξαδέρφε ς της μάνας μου που με ‘χει αγκαλιά , ο αδερφός μου Γιώργος , κι’ ο αδερφός της μάνας μου Γιώργος Κάρλος . Η αρρώστεια μου αυτή , ήταν η ατία να με..τάξει η μάνα μου στην Παναγία την Κουτσουριώτισσα καιφυσικά να ζήσω όλα όσα σας διηγήθηκα παραπάνω .

Καλό σας ξημέρωμα , καλό τριήμερο …..Κ.-

ΟΣΑ ΘΥΜΑΜΑΙ..ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΥΤΣΟΥΡΟ - Β.’

2009-02-28T02:05:00.001+02:00

Το μοναστήρι του Κουτσουρού , πριν τελειώσου οι εργασίες επισκευής του .

Αμυγδαλιά ..το πανέμορφο πέτρινο ΤεμπελέΪκο σπίτι , του μπάρμπα Γιάνναρου , καλού φίλου του πατέρα μου , και πατέρα του φίλου και συμμαθητή μου Σταύρου .

Και η πέτρινη βρύση στην είσοδο του χωριού .

Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι …….

ΟΣΑ..ΘΥΜΑΜΑΙ : ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΝ “ ΚΟΥΤΣΟΥΡΙΩΤΙΣΣΑ “…

2009-02-28T00:38:00.000+02:00

Αρχές της δεκαετίας του 50 , ονειρεμένα χρόνια , σκληρά χρόνια..δύσκολη ζωή.

Το Λιδορίκι , λαβωμένο βαριά , μαζεύει τα κομμάτια του , κι΄αγωνίζεται να σταθεί στα πόδια του , παλεύει για να επιβιώσει .

Τα σημάδια της συμφοράς , είναι ολοφάνερα , κι΄οι πληγές ακόμα αιμορραγούν , οι Λιδορικιώτες όμως , δεν το βάζουν κάτω , προσπαθούν με τα ελάχιστα μέσα που διαθέτουν , ν΄αναστήσουν το μισοπεθαμένο χωριό τους , και το καταφέρνουν..

Η μάνα μου η καυμένη , με ‘βαλε και τη δοκίμασα , να δει πως είναι πάνω μου , και γω..έσκαγα απ’ τη ντροπή μου , απ’ το κακό μου . Κάποτε όμως έφτασε και η προπαραμονή της Παναγίας , και η μάνα μου μου ανακοίνωσε πως την άλλη μέρα θα πηγαίναμε στον Κουτσουρό , εγώ έπεσα στα μαύρα πανιά , δεν μπορούσα να το ..χωνέψω , αλλά ούτε και μπορούσα να κάνω κάτι , ν’ αλλάξω την κατάσταση , κι’ έτσι αφέθηκα στη..μοίρα μου ..

Δυό πράγματα έπρεπε να εξασφαλίσουμε ..επιγόντως , πρώτα-πρώτα ..στέγη , η μάλλον..αγκορτσιά για μας και δεύτερον , πάρκινγκ για τα ..γαιδουρομούλαρά μας , βέβαια ήταν ολοφάνερο πως οι..προνομιούχες ..αγκορτσιές ήταν όλες κατειλημμένες , καθώς και οι..χώροι στάθμευσης κοντά στην εκκλησία , αλλά τι να κάνουμε ; ..βολευτήκαμε σε..δευτερότερες , λίγο παρακάτω απ’ την εκκλησία και μάλιστα απ’ την πίσω μεριά που ήταν και ..μικρογκρεμός , και το έδαφος επικλινές , θα θέλαμε κάτι καλύτερο αλλά….

H Aμυγδαλιά , ένα πανέμορφο κεφαλοχώρι της Δωρίδας , κοντά στο Λιδορίκι .

Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι ….

O XAΡΟΣ ΒΓΗΚΕ..ΠΑΓΑΝΙΑ , ΣΤΙΣ ΠΛΑΓΙΕΣ ΤΗΣ ΓΚΙΩΝΑΣ …ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΩΣ !!

2009-02-23T21:42:00.001+02:00

Λ Ι Δ Ο Ρ Ι Κ Ι Ω Τ Ι Κ Ε Σ Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Ε Σ ..

Μιά ιστορία απόλυτα αληθινή , αυθεντικά μεταφερμένη σ' εμάς απ' τις γενιές που πέρασαν και έφυγαν αφήνοντάς μας αυτό το θησαυρό που σήμερα απολαμβάνουμε .

Πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα , δύσκολα ίσως χρόνια γιά όσους έζησαν τότε , γιά μας όμως ονειρεμένα , αφού τα βλέπουμε όπως τις παλιές , πανέμορφες ασπρόμαυρες φωτογραφίες , με τις σπάνιες κορνίζες , που στολίζουν τα πατρικά μας σπίτια , κλείστε λοιπόν τα μάτια κι' ονειρευτείτε , αν υπάρχει κι' ένα ποτηράκι...κόκκινο κρασί ακόμα καλύτερα , τα όνειρά σας θάχουν περισσότερο....χρώμα ...

Την εποχή εκείνη λοιπόν ένας Λιδορικιώτης μεγαλονοικοκύρης , ο Μπαζές , είχε φέρει στο χωριό μας , στη δούλεψή του , ένα μαύρο , κατάμαυρο , κατράμι , που ήταν γενικών καθηκόντων , σκούπα δηλαδή , ο άνθρωπος γιά όλες τις δουλειές .

Ο μαύρος λοιπόν , πήγαινε φαί στους εργάτες , στα πρόβατα , στα χωράφια αλλά κυρίως πήγαινε τα άλογα πέρα στο Λευκαδιώτικο , πάνω απ' την Παπαντή , στα γουρνόπρασα όπως λένε το μέρος , τα βόλευε , τα άφηνε και γύρναγε στο χωριό γιά άλλες δουλειές , μιά μέρα όμως έχασε το δρόμο , στριφογύρναγε , μα αντί να ' ρθεί προς Λιδορίκι ξεμάκραινε .

Στα γύρω βέβαια χωριά δεν είχε ακόμα μαθευτεί η ύπαρξη μαύρου στο Λιδορίκι , και είναι αμφίβολο αν γνώριζαν οι πατριώτες μας ότι υπάρχουν και ...μαύροι άνθρωποι , από που να το μάθουν άλλωστε..

Την ίδια περίπου ώρα όμως , που ο έρμος ο μαύρος βολόδερνε προσπαθώντας να βρει το δρόμο γιά το Λιδορίκι , δυό Λευκαδιώτες τσοπάνηδες ο Τσιόλας , Μήτσος Ζαχαρής κατά κόσμον , κι' άλλος ένας γύρναγαν στο χωριό απ' τα πράματα , περπάτησαν παρέα μέχρι που χώρισαν οι δρόμοι τους κι' ο καθένας τράβηξε το δικό του .

Ο Τσιόλας λοιπόν , καθώς περπάταγε αμέριμνος είδε από μακρυά νάρχεται καταπάνω του καταιδρωμένος , χειρονομώντας και φωνάζοντας ο ...χάρος αυτοπροσώπως , κατάμαυρος σωστό δαιμονικό , τάχασε , κοπήκαν τα γόνατά του , τον έπιασε τρεμούλα , λαβάτωσε ο άνθρωπος , είδε το χάρο με τα… μάτια του που λένε .

Τι να κάνει ο έρμος ; κατατρομαγμένος τόβαλε στα ποδάρια για το χωριό , ενώ πίσω του ο φουκαράς ο μαύρος προσπαθούσε απεγνωσμένα , με χειρονομίες και φωνές , με τα λίγα Ελληνικά που ήξερε , να δώσει στον Τσιόλα να καταλάβει πως έχει χαθεί και ζητάει βοήθεια .

Ο Τσιόλας απ' την πλευρά του πιστεύοντας πως τον κυνηγάει ο...μαυροχάρος να τον πάρει , κάπου βρήκε μονοπάτι , έκοψε δρόμο , γιά να γλυτώσει απ' το..χάρο , κι' απάνω στην απόγνωσή του βλέπει από μακρυά το φίλο του που πριν από λίγο ήταν παρέα , πήρε ανάσα , ξεθάρρεψε λίγο και άρχισε τις φωνές , σώσε με αδερφέ , σώσε με , με φέρνει ο χάρος κατά πόδας , τουν είδα ου ίδιους...αυτουπρουσώπους , σώσι μι ….

Πάγωσε ο καυμένος ο τσοπάνης βλέποντας το φίλο του σ' αυτά τα χάλια , κατακόκκινο , ιδρωμένο , σε έξαλλη κατάσταση , τι είναι ρε Μήτσο τι ναι αυτά που λες , τι συμβαίνει , τι έπαθες ; τον ρωτάει , ο Τσιόλας όμως τα ίδια , σώσε με φίλε σώσε με , μέχει πάρει ο χάρος κατά πόδας , βόηθα με , χάνομαι...

Μέχρι να καταλάβει ο τσοπάνης τι γίνεται , φάνηκε κι' ο μαύρος ο ταλαίπωρος φωνάζοντας κι' αυτός τα δικά του , και ποιός να τον καταλάβει , έφτασε λοιπόν ο Τσιόλας κοντά στο φίλο του , αναθάρρεψε , κρύφτηκε πίσω του κι'άρχισε , λαχανιασμένος όπως ήταν και με την ψυχή στα δόντια , να λέει τι τον βρήκε , πλησίασε εν τω μεταξύ κι' ο τρυγόνης ο μαύρος , σε ...μαύρα χάλια κι' αυτός , και προσπαθούσε να τους δώσει να καταλάβουν , εύκολο ήταν ; πως θέλει βοήθεια γιά να γυρίσει στο Λιδορίκι και πως έχει χαθεί , απ' την άλλη ο Τσιόλας κρυμένος πίσω απ' το φίλο του , τρέμοντας , σπαρταρώντας κυριολεκτικά , ρώταγε το μαύρο :τι είσαι συ ωρέ ; τι μείγμα άνθρωπος είσαι ; τι θες από μένα ;γιατί με κυνηγάς , τι θες ; δεν είσαι ο μαυροχάρος ; τι είσαι ; τι θες ;

Λέγοντας ο ένας , λέγοντας ο άλλος η κατάσταση άρχισε να...μαλακώνει , να εκτονώνεται , χάρος και Τσιόλας άρχισαν να καλμάρουν , σ' αυτό βοήθησε κι' η αναφορά του μαύρου στ' αφεντικό του , Μπαζε , Μπαζέ , Λιδορίκι και επί τέλους ηρεμώντας είδαν πιό ψύχραιμα τα πράγματα , κι' ο μαυροχάρος αποδείχθηκε πως δεν ήταν παρά ένας ταλαίπωρος εργάτης πούχε χαθεί και ζητούσε μοναχά βοήθεια κι' όχι την...ψυχή του .

Αφού τα είπαν και δόθηκαν οι...αμοιβαίες εξηγήσεις , έγιναν και φίλοι Λευκαδιώτες και ..μαυροχάρος , το περιστατικό όμως έμεινε στην Λοιδορικιώτικη ίστορία κι' έφτασε , με τις σχετικές φυσικά ..τροποποιήσεις και ..βελτιώσεις , μέχρι σήμερα και την απολαμβάνουμε κι' εμείς.... ……Κ.-